Tematy, trudne i ważne, przepracowywane są z niepowodującą wyrzutów sumienia
lekkością i humorem."
Monika Stępień, poetka, plastyczka, menager kultury. Zajmuje się poezją i
debiutami poetyckimi także naukowo.
- Apatia †
- Bożenki
- Czas honoru
- Dziewczyna z granatem w ręce
- Flamingi
- Janis Joplin
- Maryla Rodowicz
- Mały człowiek z wielkim psem
- audycje radiowe
- bajki
- benefis_2017
- blizny
- blues na drugą stronę
- da się żyć
- galeria
- galeria priv
- moje artykuły
- prasa
- proza
- purpurowe gniazdo
- płyty
- recenzja
- rodzina
- spotkania
- wywiady
sobota, 19 lipca 2025
recenzja Czubka cd Wszyscy, wszystko, wszędzie
czwartek, 17 lipca 2025
Recenzja Czubka cd.
Czubek... ja już o nim prawie zapomniałam. Audiobook już w sprzedaży i na Storytel
A tu nagle recenzja od Al, aż się uśmiechnęłam :)
"Czubek" to zbiór siedmiu opowiadań autorstwa Bożeny Kraczkowskiej, który zbiera mieszane opinie. Niektórzy czytelnicy chwalą oryginalny styl autorki, bogaty w metafory i niejednoznaczne przesłania, a także głębię poruszanych tematów, takich jak miłość, samotność, czy poszukiwanie szczęścia. Inni z kolei uważają, że język Kraczkowskiej jest trudny w odbiorze, a opowiadania wymagają skupienia i czasu, co może zniechęcać. Pozytywne opinie:
- Oryginalny styl:Autorka stosuje metafory i język, który nie jest typowy dla literatury popularnej, co dla niektórych czytelników jest dużym atutem.
- Głębokie tematy:Opowiadania poruszają ważne i uniwersalne tematy, skłaniające do refleksji nad życiem i ludzkimi emocjami.
- Nieoczywistość:Brak prostych rozwiązań i podawania wszystkiego na tacy, zmusza czytelnika do samodzielnego interpretowania i analizowania treści.
- Ilustracje:Doskonałe ilustracje autorstwa Marjeli Flow, które współgrają z treścią opowiadań.
- Trudny odbiór:
- Niektórzy czytelnicy uważają, że język Kraczkowskiej jest zbyt skomplikowany i męczący w odbiorze.
- Wymagająca lektura:Konieczność skupienia i poświęcenia czasu na zrozumienie opowiadań może być przeszkodą dla osób szukających lekkiej i szybkiej lektury.
- Brak jednoznaczności:Niektórzy czytelnicy oczekują bardziej klarownego przekazu i prostszych rozwiązań, co w przypadku "Czubka" może nie być spełnione.
- Podsumowując:
- "Czubek" to zbiór opowiadań dla czytelników, którzy cenią sobie oryginalny styl, głębokie tematy i nie boją się wyzwań intelektualnych. Osoby preferujące lżejszą literaturę mogą uznać lekturę za trudną i męczącą.
środa, 16 lipca 2025
audiobook Czubek
Właśnie ukazał się audiobook mojego zbioru opowiadań "Czubek" :) zawiera wszystkie opowiadania, ciekawa jestem jak słucha się mojego faworyta, czyli "Pająka", mam słabość do tego opowiadania :)
Czyta: Joanna Gleń
zapraszam do wysłuchania
https://www.empik.com/czubek-kraczkowska-bozena,p1626581384,ebooki-i-mp3-p
wtorek, 25 lutego 2025
recenzja Czubek
robię się sentymentalna? Kto jeszcze pamięta ten zbiór opowiadań Czubek? :)
a tu objawiła mi się recenzja, którą z przyjemnością sobie wklejam
Trzeba powiedzieć wprost – to nie są opowiadania przyjemne. Budzą drzemiący w człowieku strach przed tym, że umrze, nie odkrywając sensu własnego życia. Nie odkrywając każdej z wielu swoich twarzy. Zresztą kto wie, może i w szaleństwie jest metoda… Czytając ten zbiór przeżyłam swoiste katharsis. To, co zepchnęłam gdzieś w głąb siebie, wypłynęło. Powróciło, ale już nie jako koniec, ale raczej jako początek czegoś pięknego.
Kinga Michalska (Esa Czyta), esaczyta.blogspot.com
niedziela, 5 lutego 2023
Czubek - recenzja
"Każde życie, każdy dzień i każda historia mają swój początek. Albo czubek, jak twierdzi jedna z bohaterek stworzonych przez Bożenę Kraczkowską.
Czy odnajdziesz swój, gdy przeczytasz ostatnią kartkę „Czubka”?
Bożena Kraczkowska to dziennikarka i pisarka. Dla przyjemności śpiewa, zatrzymuje ulotne chwile na zdjęciach i komponuje muzykę. Z wykształcenia bowiem jest także muzykiem. Wydała tomiki poezji, powieść i zbiory opowiadań. To wszystko znajdziecie w notce biograficznej, którą zamieszczono przy okładce „Czubka”. Co ważne jednak, każde z tych słów jest zbędne. By wiedzieć, że Kraczkowska jest artystką i osobą wrażliwą na piękno, wystarczy rozpocząć czytanie jednego z sześciu opowiadań zamieszczonych w nowo wydanym zbiorze.
Ostatnio czytałam zbiór opowiadań innej autorki, acz wydany przez to samo wydawnictwo: Novae Res. Zżymałam się na przesadną ilość treści ideologicznych i religijnych, które zaserwowano w każdym opowiadaniu. W „Czubku” Bóg także się pojawia, i to dość często. Jest obecny w życiu bohaterek, lecz wiara w niego nie zostaje narzucona czytelnikowi. W fantastycznym świecie, w którym kobiety rozmawiają z przyrodą ożywioną i nieożywioną, każda siła wyższa jest tylko kolejnym elementem świadczącym o tym, że bohaterki – tak jak sama autorka – są artystkami i bardzo czułymi instrumentami do odbierania bodźców ze świata. Przede wszystkim tych, których zwykli ludzie nie widzą.
Opowiadania Kraczkowskiej, choć opisują różne kobiety, zdają się dotyczyć jednej. Dzielą one wspólne cechy, i to bardzo charakterystyczne. Wszystkie kochają zwierzęta i ratują robaki. Dla każdej na pewnym etapie życia ważne jest jakieś zwierzę, np. pies lub niedźwiedź. Wszystkie cenią puste ściany: do zapisywania notatek lub oczekiwania na przełom w życiu, kiedy to będzie można zapełnić przestrzeń obrazami. Wszystkie też mogłyby zostać uznane za osoby psychicznie chore. Kto to słyszał rozmawiać z niewidzialnymi postaciami i drzewami? Czyścić pomieszczenie tak zacięcie, aby nie pozostał w nim choćby pyłek kurzu? Woleć spędzać czas samotnie w domu niż umówić się z rodziną lub przyjaciółmi?
To, co powszechnie rozumiane jako wariactwo, w opowiadaniach Kraczkowskiej stanowi dopiero początek – czubek – magicznej i pięknej historii. Czytając każde z nich, utożsamiałam się z bohaterkami. A raczej bohaterką, bo – jak wspomniałam – dla mnie to była wciąż ta sama kobieta, tylko ukazana może… w innym życiu? Innym wymiarze? Odniosłam też silne wrażenie, że zbiór opowiadań „Czubek” jest pewnego rodzaju autoportretem autorki. Że Kraczkowska opisała bohaterki tak, jak widzi i czuje samą siebie.
Ale autorka zbioru opowiadań opisała również mnie. Nie tylko odnalazłam w bohaterkach (bohaterce) moje cechy, ale nawet jedna z nich otrzymała moje imię. Tym bardziej się cieszę, że miałam okazję przeczytać „Czubek”. Dostarczył mi dużo materiału do refleksji. Nad sobą, światem i relacją ludzi z naturą. W przyszłości chętnie sięgnę po kolejne pozycje Kraczkowskiej, co Wam również gorąco polecam."
Olga Kublik
(olga.kublik@dlalejdis.pl)
czwartek, 14 lipca 2022
Czubek w DKK
Kilka słów o lipcowym Dyskusyjnym Klubie Książki w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej, ponieważ było m.in. o Czubku.
Bardzo byłam ciekawa, jak książkę i zawarte w niej opowiadania odbiorą osoby nieznające ani mnie, ani mojej twórczości, czyli obiektywne :)
Było bardzo emocjonująco. Jako moderatorka i autorka tylko słuchałam i czasami wyjaśniałam. Fantastyczne było to, co ludzie z tych opowieści wybierają dla siebie, z czym się utożsamiają, a co odrzucają. Opowiadanie Czubek wzbudził najwięcej kontrowersji. Klubowicze między sobą ścierali się na argumenty. Dyskusja była bardzo merytoryczna. Jedna pani powiedziała, że Czubek jest jej najbliższą opowieścią, bo czytała go podczas pobytu w "psychiatryku", po załamaniu. Tak to sama ujęła. I Czubek bardzo jej pomógł. "Wyszłam do rzeczywistości zupełnie innym człowiekiem". Po jej słowach zrobiło się tak cicho, tak bardzo cicho...
Ktoś inny powiedział, że czasami musi nas potrącić tramwaj, żebyśmy się ocknęli i dla niego Czubek jest takim tramwajem.
To była dla mnie wielka rzecz.
A ponieważ do klubu należy m.in. Antoni Janowski vel Tolo Szaleńczyk, na zakończenie zaśpiewałam jego wiersz "Szafirowe łzy". Wszystkim spodobało się wprowadzenie do dyskusji elementu poezji śpiewanej :) zatem za miesiąc znowu coś zaśpiewam.
A za kilka dni dam relację ze spotkania z Wacławem Radziwinowiczem, ekspertem od spraw rosyjskich, z którym rozmawiałam 11 lipca w ramach Galerii Jednej Sylwetki. Też było gorąco, bo rozmawialiśmy o Rosji i Ukrainie.
A w sierpniu w Galerii będzie pani Irena Telesz-Burczyk, aktorka teatru im. Jaracza w Olsztynie. Już jesteśmy posłowie. Tak że tak :)
i kilka zdjęć ze spotkania 7 lipca 2022 r., Czytelnia Książek WBP w Olsztynie
sobota, 25 kwietnia 2020
program Moniki Stępień i Marty Wiśniewskiej
Autorki programu: Monika Stępień (krytyk literatury) i Marta Wisniewska (redaktor radia UWM FM) prowadzą raz w tygodniu dyskusje transmitowaną live na facebooku.
Bardzo ciekawy pomysł, dziewczyny rozkminiają różne tematy zawsze podając przykłady z literatury.
Odnotowuję ten fakt, gdyż w ich programie pojawiły się aż dwa moje utwory - "Pieprznik polepsznik" i fragment "Czubka".
To dla mnie wielka radość i ogromna satysfakcja.
Dziekuję ❤
środa, 18 marca 2020
ebooki Bożena Kraczkowska
I zdaje się, że obecnie tylko one wiedzą gdzie i po co lecą... Można by rzec - szczęściarze :)
polecam ebooki moich książek. Łatwość kupienia, bezdotykowo, od razu wpada do urządzenia, niezłe rozwiązanie na trudne czasy.
to link na stronę, gdzie można zamówić wszystkie lub jedną książkę.
poniedziałek, 11 listopada 2019
Czubek-recenzja Czytam Dla Przyjemności
https://czytamdlaprzyjemnosci.blogspot.com/2019/11/107-czubek-bozena-kraczkowska.html?fbclid=IwAR0pwfDPMOiDM_h-g0qtmiMSqVLvqpMJ6rxuCPiHAToQGX6XHZvHAfUtXkY
Witam was serdecznie!
Za możliwość przeczytania książki dziękuję pani Bożenie Kraczkowskiej.
Dodam tylko, że książka jest przeznaczona na book tour. Gorąco zapraszam do udziału w tej zacnej inicjatywie czytelniczej.
piątek, 15 lutego 2019
Czubek_recenzja Magii słów
innego. Moim ulubionym jest zdecydowanie "Mały człowiek z wielkim psem", które wywołało we mnie ogrom emocji. Bo te opowiadania właśnie takie są. Sprawiają, że odczuwamy szereg emocji, przeszywają na wskroś, a przy tym są napisane z humorem i odrobinką absurdu. Wszystko to, w moim odczuciu, składa się na bardzo dobrą, wartościową całość.
piątek, 1 lutego 2019
CZUBEK_recenzja dlaLejdis.pl
Recenzja ukazała się na portalu dlaLejdis.pl
Każde życie, każdy dzień i każda historia mają swój początek. Albo czubek, jak twierdzi jedna z bohaterek stworzonych przez Bożenę Kraczkowską.
Czy odnajdziesz swój, gdy przeczytasz ostatnią kartkę „Czubka”?Bożena Kraczkowska to dziennikarka i pisarka. Dla przyjemności śpiewa, zatrzymuje ulotne chwile na zdjęciach i komponuje muzykę. Z wykształcenia bowiem jest także muzykiem. Wydała tomiki poezji, powieść i zbiory opowiadań. To wszystko znajdziecie w notce biograficznej, którą zamieszczono przy okładce „Czubka”. Co ważne jednak, każde z tych słów jest zbędne. By wiedzieć, że Kraczkowska jest artystką i osobą wrażliwą na piękno, wystarczy rozpocząć czytanie jednego z sześciu opowiadań zamieszczonych w nowo wydanym zbiorze.
Ostatnio czytałam zbiór opowiadań innej autorki, acz wydany przez to samo wydawnictwo: Novae Res. Zżymałam się na przesadną ilość treści ideologicznych i religijnych, które zaserwowano w każdym opowiadaniu. W „Czubku” Bóg także się pojawia, i to dość często. Jest obecny w życiu bohaterek, lecz wiara w niego nie zostaje narzucona czytelnikowi. W fantastycznym świecie, w którym kobiety rozmawiają z przyrodą ożywioną i nieożywioną, każda siła wyższa jest tylko kolejnym elementem świadczącym o tym, że bohaterki – tak jak sama autorka – są artystkami i bardzo czułymi instrumentami do odbierania bodźców ze świata. Przede wszystkim tych, których zwykli ludzie nie widzą.
Opowiadania Kraczkowskiej, choć opisują różne kobiety, zdają się dotyczyć jednej. Dzielą one wspólne cechy, i to bardzo charakterystyczne. Wszystkie kochają zwierzęta i ratują robaki. Dla każdej na pewnym etapie życia ważne jest jakieś zwierzę, np. pies lub niedźwiedź. Wszystkie cenią puste ściany: do zapisywania notatek lub oczekiwania na przełom w życiu, kiedy to będzie można zapełnić przestrzeń obrazami. Wszystkie też mogłyby zostać uznane za osoby psychicznie chore. Kto to słyszał rozmawiać z niewidzialnymi postaciami i drzewami? Czyścić pomieszczenie tak zacięcie, aby nie pozostał w nim choćby pyłek kurzu? Woleć spędzać czas samotnie w domu niż umówić się z rodziną lub przyjaciółmi?
To, co powszechnie rozumiane jako wariactwo, w opowiadaniach Kraczkowskiej stanowi dopiero początek – czubek – magicznej i pięknej historii. Czytając każde z nich, utożsamiałam się z bohaterkami. A raczej bohaterką, bo – jak wspomniałam – dla mnie to była wciąż ta sama kobieta, tylko ukazana może… w innym życiu? Innym wymiarze? Odniosłam też silne wrażenie, że zbiór opowiadań „Czubek” jest pewnego rodzaju autoportretem autorki. Że Kraczkowska opisała bohaterki tak, jak widzi i czuje samą siebie.
Ale autorka zbioru opowiadań opisała również mnie. Nie tylko odnalazłam w bohaterkach (bohaterce) moje cechy, ale nawet jedna z nich otrzymała moje imię. Tym bardziej się cieszę, że miałam okazję przeczytać „Czubek”. Dostarczył mi dużo materiału do refleksji. Nad sobą, światem i relacją ludzi z naturą. W przyszłości chętnie sięgnę po kolejne pozycje Kraczkowskiej, co Wam również gorąco polecam.
Olga Kublik
(olga.kublik@dlalejdis.pl)
Pani Olgo - dziękuję 💓
czwartek, 24 stycznia 2019
recenzja Eli na gorąco :)
Napisała do mnie Ela. Zaczęła czytać Czubka i napisała maila. Na gorąco:Od Twoich, za przeproszeniem, kurw w wyrazach oraz czubków w analizach, aż mi się w moim czubku kręci. Kurewsko dobrze wyrażasz emocje. Siarczyście. Gratuluję. Piękne obrazy słowem malowane. Psychologia. Cześć i chwała. Pozdrawiam. EM"
I to jest recenzja!
Elu - dziękuję 💖
wtorek, 22 stycznia 2019
Czubek_recenzja Czytanienaplatanie
Otrzymałam z Wydawnictwa kolejną recenzję.
Dziękuję autorce za spostrzeżenia. To bardzo cieszy, że ktoś w "kosmosie" wnikliwie przyjrzał się światom moich bohaterów.
"Dziś mam dla Was znów opowiadania wzruszające, głębokie i wręcz przeszywające.
O niedostosowaniu do oczekiwań świata. O wewnętrznym zagubieniu, rozpaczy i stracie. Aż kipiące od trudnych emocji, często nie nazwanych wprost, ukrytych pod uśmiechem na pokaz.
Artystyczne dusze, które nie znajdują zrozumienia, często nawet w sobie samych. Zagubione i stęsknione, wystraszone i pełne cierpienia.
Każda historia ma jednak iskrę nadziei, nawet ta najsmutniejsza "Czubek" i najbardziej wzruszająca "Mały człowiek z wielkim psem".
Urzekł mnie niewymuszony, absurdalny wręcz humor i styl autorki. Wplatany w tematykę depresji, uzależnień, niedostosowania, ten humor jest jak przebłysk światła w ciemnej uliczce.
To nie jest książka, którą można przeczytać w biegu. Warto poświęcić jej czas i uwagę.
Zachwycona opowiadaniami poczytałam o autorce i okazuje się, że pisze powieści, opowiadania, wiersze, teksty piosenek (m.in. "Do raju furtki trzy" Maryli Rodowicz) i śpiewa."
Czytanienaplatanie
niedziela, 16 grudnia 2018
CZUBEK_recenzja_Kulturatka.pl
Oto kilka krótkich historii. Historii nieoczywistych, niepokornych, niejednoznacznych. O czym? O życiu, jak to zwykle bywa. Ale też trochę o śmierci. I o miłości (tej chcianej i tej nie), o walce z uzależnieniem, z potworami i z tornadami, o samotności i wolności. O przeznaczeniu, które – prędzej czy później – dogoni każdego.
To nie są historie dla tych, którzy się spieszą. Tutaj potrzebny jest czas, spokój, skupienie. Oderwanie od wszystkich i wszystkiego, które może przynieść zaskakujące efekty. Bez oczywistych zakończeń, bez prostych odpowiedzi. Za to z odrobiną absurdalnego humoru i językowym szaleństwem, które uzależnia. I z niesamowitymi ilustracjami Marjeli Flow, dopowiadającymi w subtelny sposób to, co siedzi gdzieś głęboko w głowach bohaterów.
Esa Czyta
Trzeba powiedzieć wprost – to nie są opowiadania przyjemne. Budzą drzemiący w człowieku strach przed tym, że umrze, nie odkrywając sensu własnego życia. Nie odkrywając każdej z wielu swoich twarzy. Zresztą kto wie, może i w szaleństwie jest metoda… Czytając ten zbiór przeżyłam swoiste katharsis. To, co zepchnęłam gdzieś w głąb siebie, wypłynęło. Powróciło, ale już nie jako koniec, ale raczej jako początek czegoś pięknego.
Kinga Michalska (Esa Czyta), esaczyta.blogspot.com
Wszyscy, wszystko, wszędzie
Bohaterowie, wisząc na marginesie życiorysów, gdzie ból staje się niewygodnym towarzyszem, nie akceptują swoich odczuć, społecznych wymogów. Wielu z nich nieustannie tłumaczy sobie, kim są, szuka sposobów na radzenie sobie z samym sobą, na dopasowanie się. Każdy z nich to jednocześnie indywiduum i tłum.
Tematy, trudne i ważne, przepracowywane są z niepowodującą wyrzutów sumienia lekkością i humorem.
Monika Stępień, poetka, plastyczka, menager kultury. Zajmuje się poezją i debiutami poetyckimi także naukowo.
poniedziałek, 10 grudnia 2018
czwartek, 6 grudnia 2018
zbiór opowiadań Czubek - recenzja TAMczytam
CZUBEK jest w księgarniach. Cieszę się tym bardziej, że rok 2018 był bardzo smutny i zwyczajnie zły. Nie wydarzyło się w nim nic dobrego. No może tylko to, że podjęłam decyzję o zmianie pracy.
Przetrwałam ten rok dzięki wsparciu i obecności przyjaciół.
W przyszłym roku będę obchodzić 20-lecie pracy twórczej, więc Czubek ładnie wpisuje się w planowane spotkania 😍
.
sobota, 11 sierpnia 2018
Opercja Dexter i CZUBEK na półmetku
Otrzymałam też pierwsze projekty okładek autorstwa Emila Melerskiego - bardzo mi się podobają.
Nawiązałam kontakt z amerykańską Fundacją GREY2K USA Worldwide.
To dzięki Kathy Pelton, własnie z tej Fundacji, napisałam Operację Dexter. Zainspirowała mnie jej opowieść o tragicznym losie wielu chartów, które zmuszane są do biegania w wyścigach na kalifornijskich stadionach.
Niestety, Kathy nie ma już z nami... Operacja Dexter jest moim hołdem dla niej i jej działalności.
Okładek jeszcze nie mogę pokazać. Pokażę je po końcowych akceptacjach. Ciekawa jestem ilustracji do Operacji Dexter i ułożenia graficznego CZUBKA z ilustracjami Marjeli Flow. To już na dniach.
Mam nadzieję, że tej jesieni będę mogła zorganizować pierwsze, promocyjne spotkania z Czytelnikami. Bardzo na to czekam :)
Na pierwszym filmie widać jak psy łamią sobie łapy, taki pies już nigdy nie wróci do pełnego zdrowia, tylko niektórzy "trenerzy" leczą swoich żywicieli. Większość psów (z tego filmu wszystkie trzy) są usypiane. Są i tacy, którym nie opłaca się ani leczenie, ani eutanazja i wyrzucają zranione psy ulice. Dosłownie. Taki pies, jak ma szczęście, trafi do schroniska, a jak nie ma szczęścia - umrze w upale z głodu, braku wody, w niewyobrażalnych cierpieniach.
na tym filmie biały chart ciągnie za sobą tylne łapy prawdopodobnie po urazie kręgosłupa.
GREY2K USA Worldwide walczy o zamknięcie stadionów.
środa, 30 maja 2018
projekty w robocie
i jeszcze refleksja, bo warto:
wtorek, 4 lipca 2017
piątek, 14 listopada 2014
moje nowe opowiadanie
"Najbardziej bała się szaleństwa. Tego że kogoś zabije. Zabije i nie będzie o tym wiedzieć. A oni przyjdą o świcie, wywalą granatem drzwi i zaaresztują ją. I nie będzie wiedzieć za co. Nie pozna sensu swojego czynu. Bała się więc braku sensu. Zazdrościła tym, którzy od tak, od niechcenia mówili: "to jest bez sensu" i zaczynali robić coś innego, ale tak samo bez sensu.
Bała się więc szaleństwa i bezsensu.
A jeszcze w dzieciństwie bała się być niegrzeczna. Bała się uwag w dzienniczku. Starała się więc być grzeczna. Była dobrą uczennicą. W ogóle zawsze dobrze się zapowiadała. Choć, oczywiście, co jakiś czas w dzienniczku pojawiały się uwagi: “weszła do klasy przez okno” albo “wbiła koledze cyrkiel w oko”, albo “tłukła książką po głowie kolegę”. W twardej okładce. Bez sensu.
Pół swojego życia starała się być normalna, żyć normalnie. Skończyła AWF, wyszła za mąż, urodziła syna. Wytrenowała syna na mistrza Europy, rozwiodła się, syn zginął w wypadku samochodowym...
Koniec.
Nie, bo właśnie początek."
tak zaczyna się moje nowe opowiadanie i wiem jak się skończy.
Bo zawsze najpierw piszę koniec, stąd wiem, jak się skończy :)




















