niedziela, 28 lutego 2010

nasi nie gubią "Takt"-u :)

Zespół Ani Zamory szaleje na ogólnopolskich scenach.
Po raz pierwszy "TAKT" wziął udział w ogólnopolskim festiwalu piosenki harcerskiej "Muzyczne Spotkanie 2010".
Wziął udział i zdobył od razu nagrodę publiczności oraz II miejsce w ogólnej klasyfikacji.
zajrzyj na stronę interetową zespołu "TAKT"
zobacz i posluchaj jak "Takt" zdobywa Publicznosc :)
http://kedzierzynkozle.zhp.pl
GRATULUJĘ i czekam na wieści z koncertu Marylkowego (patrz post z 27.02 "Koncert piosenek Maryli Rodowicz", który szkoła pięknie reklamuje na swojej stronie internetowej
kliknij << TU >>

złoto dla Justyny, złoto dla nas!

Wyrwała to złoto z płuc Norweżce :)

fot. AFP


Co to był za bieg! Co to był za finisz! Co za emocje! Brawo Justyna i dzięki za te emocje. Zwyczajnie płakałam i krzyczałam jak wszyscy - jak moi sąsiedzi, jak cały blok, krzyczałam jak cała Polska!

sobota, 27 lutego 2010

koncert piosenek Maryli Rodowicz



dodam tylko, że pomysłodawcą i autorką scenariusza koncertu jest Ania Zamora :)
nauczycielka i dobry duch Publicznej Szkoły Podstawowej nr 9 w Kędzierzynie Koźlu
Gratuluję Aniu i życzę powodzenia!
I jeszcze dodam, że Ania pisze muzykę, sama śpiewa, sama nagrywa i sama jeździ na nartach :)
w "szufladach - Kraczkowska-Zamora" jest kilka jej produkcji :) zpraszam do zwiedzania.
Zdjęcie wzięłam sobie ze strony Maryli Rodowicz:

i tam też jest koncert jest pięknie promowany :)
www.marylarodowicz.pl

poniedziałek, 22 lutego 2010

czas mija tylko w nas

Ania napisała fajną melodię do mojego wiersza "Czas mija tylko w nas"
zostawiam Was więc z tym dźwiękiem.
Bardzo mi się podoba :) dzięki Aniu

kliknij TUTAJ i słuchaj

muzyka i wokal: Anna Zamora
tekst: Bożena Kraczkowska

niedziela, 21 lutego 2010

moje Vancouver 2010

Brawo Justyna Kowalczyk!
Brawo Adam Małysz!
Medale zdobyte przez naszych wspaniałych sportowców przypomiały mi cudowne lata młodości. Któż z nas nie uprawiał sportu? Kto z nas nie marzył o zdobywaniu medali olimpijskich? Ja marzyłam i nawet miałam osiągnięcia.
Ale sport to bardzo ciężka praca. I wcale nie chodzi o wysiłek fizyczny. To oczywiście też, ale sport to przede wszystkim dyscyplina i regularność. Tu nie ma miejsca na słabość, na odpuszczanie, na gadanie: aaa... dziś mi się nie chce, jutro nadrobię. To tak nie działa. Jeśli dziś odpuszcisz, jutro ciebie nie będzie.
Na nartach zaczęłam biegać w podstawówce. Nie pamiętam dokładnie - może w szóstej, może w siódmej klasie. Niestety nie mam z tych czasów ani jednego zdjęcia. Szybko się okazało, że jestem całkiem niezła. Miałam w sekcji bardzo mocną rywalkę, Bożenę Bachmurę. Rywalizowałyśmy ze sobą kilka lat. Nasza sekcja znajdowała się w Bazie Sportów Wodnych Mrągowo (chyba tak wówczas nazywała się Baza, którą kierował Józef Nowicki. Pamiętam go doskonale i są to bardzo dobre wspomnienia.)
Nie było lekko, bo nie miało być. Sport nie lubi, żeby było lekko. No więc trenowałyśmy - wiosną, latem, jesienią w trampkach, zimą na biegówkach. Było super - obozy narciaskie w Dzianiszu, Szklarskiej Porębie, zgrupowania, zwycięstwa i wyczytywanie nazwiska w szkole na apelu :) I tak aż do mistrzostw Polski (nie pamiętam roku. Mateńko, jaką mam kiepską pamięć :). Pamiętam tylko radość, kiedy się zakwalifikowałam. Przed startem okazło się, że inni zawodnicy mają fajowe "plastiki" (większość Fischery), a my na drewnianych deskach. To była gigantyczna klapa. Podhalanki tylko śmigały - szur, szur i tyle ich było. A my.... to nie była jazda. To był bieg na śniegowych koturnach. Ambitnie ukończyłam te zawody, dobiegłam na metę zajmując jakieś odległe miejsce. Potem jeszcze biegałam, ale już bez pasji.
Dyplomy, medale, uznanie nauczycieli i rówieśników... to było ważne. Ale sport wyszktałcił we mnie też pewien rodzaj wytrwałości. Nazywam ją wytrwałością Koziorożca :).
Zawieszam kilka dyplomów na dowód, że wiem co czuje Justyna Kowalczyk, kiedy mówi: pierońsko fajno!







czwartek, 18 lutego 2010

Janis Joplin 2010

ech! artyści :)
wczoraj, godzina 20:27 - dyng-dyng - sms.
Patrzę, Mariolka.
Czytam: Jest dobrze. Janis na sztaludze :)
Ooo... - pomyślałam i zrobiłam sobie kawę, bo przecież będę czekać.
Godzina 20:56 - dyng-dyng - drugi sms.
Mariolka pisze: już prawie gotowa.
Ooo... - pomyślałam - szybko maluje.
Robię drugą kawę i czekam.
Godzina 21:09 - dyng-dyng - trzeci sms.
Mariolka pisze: podoba mi się. Wyszła mi z serca. Dobrej nocy.

Co można zrobić między trzema sms-ami?
Ile można życia przeżyć?
Ile życia wymalować?
Sami zobaczcie!

Janis Joplin by Mariolka Żylińska-Jestadt!
dzięki Mariolku ;)


podoba mi się! :)


Janis Joplin 2010 / akryl na papierze / Mariola Żylińska-Jestadt

wtorek, 16 lutego 2010

nie trzeba mnie kochać



nie wiem czy to już było, ale zwieszam ;)

mnie nie trzeba kochać
wystarczy mnie lubić
na lubości się zgodzę drobinę

mnie nie trzeba kochać,
wystarczy obudzić
czułym słowem i w dobrą godzinę
***
Tu kawałek nieba mam.
Tu kawałek.
Cały tam !

poniedziałek, 8 lutego 2010

śnieg biały, śnieg granatowy Mrągowo

Wczoraj (7 lutego 2010 r.) odbyła się druga odsłona mojej wystawy "Śnieg biały, śnieg granatowy". O mateńko! jak było miło.
Przyszło dużo osób i to było najmilsze - byli moi rodzice (tata robił zdjęcia ;), przybyły moje wspaniałe profesorki - panie Domagalska i Ronkowska, wpadli starzy przyjaciele z mrągowskiej, licealnej ławy :) i absolutna niespodzianka - urząd miasta w silnej reprezentacji - burmistrz Mrągowa pani Otolia Siemieniec oraz wiceburmistrz pan Tomasz Witkowicz :)
Wystawę otworzyła pani burmistrz, a potem samo poszło - wspomnienia, opowieści, i co jaki czas oglądanie zdjęć ;)

zobacz FILM z WERNISAŻU

Ludzie mówili, że fotki są w porzo, ja nie pamiętam co mówiłam, bo jak się denerwuję, to potem mało co pamiętam ;)
Dziękuję dyrektorowi CEiT w Mrągowie za przyjęcie mojej wystawy, a pani Agnieszce Kozioł za zorganizowanie wernisażu. Było supeeer!
Wszystkim obecnym - wielkie dzięki, że byliście!

a było tak:
wystawę otworzyła pani burmistrz Otolia Siemieniec

"Śnieg biały, śnieg granatowy" w holu CEiT Mrągowo powisi do końca lutego! Potem pojedzie dalej w Polskę ;)

była Internetowa Telewizja Regionalna, ja konfabulowałam :)
fot. Henryk Kraczkowski
*

czwartek, 4 lutego 2010

przewodnik po artyście

o co chodzi z tym malowaniem?
O co chodzi?! Wpadłam dziś w "wir kolorów" Mariolki Ż-J, więc wpadłam i poczytałam. Mateńko kochana, jak ona pisze siarczyście! Wyszło mi, że wystarczy spojrzeć na obraz i już się ma artystę na widelcu. Z obrazu widać w jakim był nastroju, czy był szczęśliwy, czy przeciwnie, czy kochał, czy może właśnie okropnie wręcz nienawidził.
Żeby jednak dobrze "przetłumaczyć" artystę, potrzebny jest swoisty przewodnik po artyście. Oto i on:


kopniak w dupę to dwie plamy
kopniak w serce to dwie kreski

piącha w głowę — czerwony zgaszony
jego krzyk to czarny
mój histeryczny ryk to faktura
moje pieprzenie w bambus to kontrasty

kolor zielony to spokój

oliwka to próba wprowadzenia zielonego
czerwony — nienawiść do miłości

szarpanie z pędzla to brak miłości

rzut z pędzla — nieudane próby przyjęcia jej do środka

środek obrazu to środek mojej jaskini

kompozycja? — zawsze otwarta, bez ram, pachnie wolnością

brąz odpadłam od świata

szarość to obrzydzenie

biel to zwykła ucieczka, nie rozumiem, nie umiem
róż — powrót do dzieciństwa

turkusowy — oczywiste szczęście
kierunki raz piony, raz poziomy i nigdy nie zgadniesz jak pociągnę — niby wiem, ale nie powiem
fiolet to odlot

wszelkie żarówy — sp... bo ugryzę
żółty — ratunku! schizofrenia mnie pożera
pomarańcz to strach

kartonowy — nie powiem i nie dopowiem

chlapiące rzuty z metra — nienawidzę, klnę, duszę się, boję się 

ochra — uciekam
paryski — pragnę
kreski — won, bo taką mam fazę
paski — zrobię coś na złość
cytrynowy — zaszkodzę sobie
i zaczynam: czarny, czarny, oliwka, i chlap! żółty, czerwony — rozlany na czarnym, żółty spod brązu, brąz spod błękitu..., a potem co? co będzie potem?


potem przyszła "K" i się zachwyciła :)

"Zamknięta w kuli"/ 2010, Mariola Żylińska-Jestadt

wtorek, 2 lutego 2010

rozmowa


- Kiedy mi kupisz psa?
- Gdy będzie miejsce dla psa.
- A kiedy będzie miejsce dla psa?
- Gdy będzie miejsce dla mnie.
- A kiedy będzie miejsce dla mnie?!
- Gdy przyjdzie czas.
- A kiedy przyjdzie czas?
- Gdy będzie miejsce dla psa.

piątek, 29 stycznia 2010

puste miejsce przy stole a zamknięty autobus

Przygotowuję wystawę w Mrągowie :) otwarcie 7 lutego - zapraszam!


Zima miła, jeśli nie zabija.
Lubię zimę. Lubię jesień. Lubię wiosnę i lato też lubię. Kiedyś uwielbiałam plażowanie. Teraz słońce nie chce ze mną współpracować. I choć nadal lubię słońce, coraz mniej jest we mnie kota. 

Ale miało być o zimie. W tym roku jest ekstremalna. A ekstremalne warunki odzierają nas ze złudzeń - świat nie jest piękny, a wielu ludzi jest zwyczajnie złych. Źli ludzie są nawet wśród tych, którzy w wigilijną noc zostawiają puste miejsce przy stole. Miejsce dla potrzebującego, zbłąkanego wędrowca. Jednak dla złych ludzi puste miejsce przy stole jest tylko pustym gestem pustej duszy. I choć ten ludzki pustostan nadal będzie zostawiać puste miejsce przy stole, to w jego domu to miejsce już na ZAWSZE zostanie puste. Bo czymże jest ten dodatkowy talerz i krzesło? Jest nie tylko tradycją, ale także jest znakiem — miłości, miłosierdzia. Symbolem gotowości do niesienia pomocy. Jest wyciągniętą ręką człowieka do człowieka. Jest otwartym autobusem.

O co chodzi z tym autobusem? Ano o to, że niektórzy kierowcy polskich mpk-ów, mimo, że na zewnątrz jest trzaskający mróz, nie podjadą, nie wpuszczą ludzi. A niech sobie ludziki stoją, a niech sobie marzną, a w deszczu niech mokną, a w wichurze niech się wichrzą! 

Taki kierowca stoi sobie na włączonym silniku i się grzeje. I to stoi bezczelnie - kilka metrów od przystanku. I to jest właśnie jego "puste miejsce przy stole".

Ktoś powie - a co tam jakiś autobus, kiedy Haiti umiera, dzieci marnieją w domach dziecka, ludzie jak psy, żyją w schroniskach. To prawda, są większe nieszczęścia, ale od czegoś możemy zacząć. Zacznijmy więc od własnego "pustego miejsca przy stole". Sprawmy, żeby jeśli nie każdego dnia, to chociaż w ekstremalnych warunkach, wypełniło się jego ludzkie miłosierdzie.

 




poniedziałek, 25 stycznia 2010

czas mija tylko w nas

dziś w Olsztynie o 5 rano termometr wskazał -22 st. C. Zima jak ta lala!
Asia przysła mi kilka fotek ze swojego zimowego miasta. Tak w Sprengel (Niemcy) wyglądają zimowe łańcuchy :) dzięki Asiu za fotki ;)

fot. Joanna Greve-Borkowicz

Spojrzałam na zwały śniegu, zamrożone jezioro i las... Zima w tym roku jest rasowa - śnieżna, mroźna i słoneczna. Można powiedzieć - piękna. Pamiętam takie zimy. W szkole podstawowej zapisałam się do "Bazy sportów wodnych" w Mrągowie. Oprócz sekcji żeglarskich, działała tam wtedy jedna jedyna sekcja "biegów płaskich". I kilka lat z rzędu zimy były na tyle rasowe, że trasa naszych cotygodniowych zawodów przebiegała od bazy, przez jezioro Czos, podejście na Górę Czterech Wiatrów, tam kółeczko albo osiem :), zjazd wprost na jezioro i meta przy Bazie. Miło wspominam ten czas i chrzęst lodu pod kijkami. Zdobyłam nawet wtedy tytuł "Mistrzyni Województwa" na spartakiadzie zimowej! Nie pamiętam tylko dystasnu ;) ale chyba 5 km, bo tyle się wtedy biegało.
Albo w szkole muzycznej... Szkolne okna wychodziły wprost na Czos. I pewnego dnia, gapiąc się z innymi dzieciakami przez te okna, widziałam jak przez środek jeziora dostojnie sunie traktor. To musiała być całkiem niezła zima ;)
I kiedy Asia przysłała mi te zdjęcia ze Sprengel, od razu zaczęłam szukać u siebie zimowych wierszy. I znalazłam tylko to.
Muszę więc coś o tej rasowej zimie napisać :)

Czas mija tylko raz,
tylko raz zagina się wszechświat.
Spójrz, za oknami mróz,
jak bezdomny próbuje przetrwać.

Czas mija tylko raz
znika tam, gdzie zagina się wszechświat.
Spójrz za oknami las,
on jak mróz też próbuje przetrwać.

Czas mija tylko w nas
i tylko nasz zagina się wszechświat.
Spójrz, za oknami ptak
zaczął śpiewać, bo właśnie przetrwał.

Czas mija tylko w nas
i tylko raz się w nas zatraca.
Spójrz, za oknami ja…
mrozem, ptakiem i... czasem powracam.

Dobrej zimy! Pocieszam się, że jeszcze tylko luty i do piwnicy sanki ;)

wtorek, 19 stycznia 2010

Janis nie umarła, ona się zatrzymała :)



Janis…
Kiedy latem 70 roku dziennikarz zapytał Janis, co myśli o swoim śpiewaniu, odpowiedziała bez namysłu: "Zobacz jak śpiewa Aretha Franklin. Niby porusza się tylko od punktu „A” do punktu „B”, a opowiada o całym wszechświecie. Ja jeszcze tego nie umiem, ale może kiedyś się nauczę…”

Zaczęła śpiewać w 1962 r. i nie było to łatwe śpiewanie. Wyrywała dla siebie każdy kawałek drogi prowadzącej z zadymionych klubów Teksasu do psychodelicznych plaż San Francisco. Słuchała czarnych bluesów Odetty i Big Mamy Thorton. Właśnie tak chciała śpiewać - przejmująco. A kiedy inny dziennikarz zapytał ją, czemu śpiewa bluesa, odpowiedziała: wyśmiali mnie z klasy, z miasta, ze stanu (...) To wystarczy, żeby śpiewać bluesa.

posłuchaj „Mary Jane” Janis Joplin >> klikniij TU

I zawsze, gdy zasiadam do słuchania jej piosenek zadziwia mnie ta niepojęta przemiana. Cóż takiego musiało się wydarzyć, że w kilka lat po debiucie nie śpiewała już tylko przejmująco. Śpiewała bardzo przejmująco.

posłuchaj „Little Girl Blue” Janis Joplin >> kliknij TU

Janis urodziła się 19 stycznia 1943 r. Nie miała szans na przetrwanie Bo czyż można przeżyć kataklizm życia, gdy cały czas się to życie wyprzedza?
Kiedy rozmowa schodzi na Janis ludzie zazwyczaj mówią: szkoda, że tak młodo umarła, jeszcze tyle piosenek mogła zaśpiewać, jeszcze tyle mogła zrobić.
Odpowiadam wtedy, że nic więcej zrobić nie mogła. Nie znalazła miłości, zaśpiewała już wszystkie SWOJE piosenki i, choć o tym nie wiedziała, śpiewała lepiej niż Aretha Franklin. Nie miała więc już nic do roboty.

A tak w ogóle, to Janis nie umarła. Ona się tylko zatrzymała :)

i na koniec specjalnie dla Summertime — "Summertime" Janis Joplin!