Piknik Amerykański w WBP w Olsztynie

 nie ogarniam ☺ po prostu tyle się dzieje. No i chciałoby się jeszcze korzystać z pieknej pogody i korzystam ile się da.

Po drodze były dwie Galerie Jednej Sylwetki: muzyk Czarek Makiewicz, poeta Marek Barański i Piknik Amerykański. 

Nadrabianie zaległości zacznę od tego ostatniego.

4 lipca Pikinik Amerykański w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Olsztynie :)

Stary Ratusz w Olsztynie ma fantastyczny klimat. Teraz, latem, odbywają się tu różne imprezy dla mieszkańców i turystów, którzy wpadają do nas nie tylko poczytać codzienną prasę, wypić pyszną kawę, ale także ochłodzić się i zabawić. 

I tak było 4 lipca - odwiedziło nas mnóstwo ludzi, były rozmowy, quizy,  nagrody, zajadanie się popcornem i marshmallows, gry i… koncert! Zaśpiewałam bowiem kilka piosenek z amerykańskiej klasyki z własnymi tekstami :) Nie obyło się bez niespodzianek - otóż kiedy tylko zasiadłam do śpiewania usłyszałam dziwny dźwięk-brzdęk i struna pękła. Nie poddałam się i wyśpiewałam, co wyśpiewać miałam :)  

Była także promocja naszej bazy „Ameryka w Twojej Bibliotece". Było super, dziękuję i see you soon :) 

brzdęk i po strunie :) 

tam, gdzie ja, tam i ona - w centrum książka o Janis Joplin :)

plakat imeprezy

Piknik Amerykański, 4 lipca 2023, Stary Ratusz WBP w Olsztynie

Czarek Makiewicz w Galerii Jednej Sylwetki

To było 12 kwietnia 2023 r. W Galerii Jednej Sylwetki gościłam Czarka Makiewicza. W sali zgromadzili się już słuchacze, ja świetnie przygotowana J Czarek dzwoni, że już jest pod budynkiem, tylko wniesie sprzęt i pojedzie gdzieś zaparkować. Poszłam mu pomóc wnieść ten sprzęt i chwyciłam składany stołek „barowy”. Cichy klik i jak mi nie przywali J Stołek się złożył tak gwałtownie, że nie zdążyłam cofnąć ręki i trzask – dłoń uwięziona. Oczywiście szarpnęłam, oczywiście jęknęłam, ale nawet mi powieka nie drgnęła – zaniosłam spokojnie stołek do sali J natychmiast zrobił się wylew. No cóż – taka praca J

Spotkanie było cudowne, Czarek z właściwym sobie humorem opowiadał nascenicze i zasceniczne historie. O współpracy z Wojtkiem Cejrowskim (zrobił muzykę do odcinków o Peru), z Marylą Rodowicz (zagrał w piosence Miała baba koguta na Marysi Biesiadnej), a w drugiej części wyśpiewał piosenki z moimi tekstami. To był bardzo miły gest. Trochę wspominaliśmy, potem zdjęcia i rozmowy kuluarowe.

I kilka zdjęć z tego wydarzenia – 12 czerwca 2023 r., Stary Ratusz WBP w Olsztynie.     

mam tylko jedno zdjęcie :( 

ale za to dwa nagrania :) 

Czarek zaśpiewał kilka piosenek w tym dwie z moimi tekstami: 

Ty oraz Zarzucić wędkę gdzieś w Mazury

  

Zakończenie sezonu 2022/2023 DKK w WBP

Mój pierwszy sezon z Dyskusyjnym Klubem Książki w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej został zakończony :) Dla mnie to był wspaniały czas. Teraz mamy dwa miesiące laby i we wrześniu otworzę sezon kolejny. Każdego miesiąca omawialiśmy dwie książki w tym prozę i poezję noblistów - co dało nam największą przyjemność. 

Czy coś mnie zaskoczyło? Tak. Dziesięć osób czyta tę samą książkę, a jednak każdy czyta inną :) Ta odmienna percepcja, odczuwanie, rozumienie i oczywiście odnajdywanie siebie w słowach. Wydawać by się mogło, że wszyscy żyjemy w tym samym świecie, że widzimy to samo drzewo, a okazuje się, że co człowiek to inny świat, inne drzewo. To jest fascynujące!

Na ostatnie spotkanie upiekłam ciasto :) panie zrobiły kawę, było super miło.

Niestety, może się zdarzyć, że kolejny sezon będzie moim ostatnim. Jestem przecież tylko na zastępstwie, więc tylko do końca roku. A chciałabym jeszcze uruchomić (oprócz Galerii Jednej Sylwetki i DKK) Stolik Literata. Zobaczymy! Na razie łapię oddech.

Miałam być dziś w Warszawie na Walnym Zgromadzeniu Związku Literatów Polskich. Bardzo chciałam pojechać, zerknąć na moją ukochaną Warszawę, odwiedzić znajome miejsca... Niestety, mam tu ważne sprawy :) 

i kilka zdjęć z ostatniego w tym sezonie DKK w Starym Ratuszu. 

Dyskusyjny Klub Książki w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Olsztynie

1 czerwca 2023 r. Pokój z Widokiem w Starym Ratuszu

zamknięcie sezonu 2022/2023

rocznica i kwiaty :)

Minął rok odkąd pracuję w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Olsztynie ❤

I na tę okoliczność upiekłam ciasto, haha, no zawzięłam się, bo chciałam podziękować dziewczynom za wprowadzenie i przeprowadzenie mnie przez trudne systemy biblioteczne, najpierw MAK potem ALMA, ACADEMICA, to, wierzcie mi, wcale nie było łatwe. 

Podziękować za ogrom życzliwości, wyrozumiałości no i zaufanie i oddanie w moje ręce i głowę dwóch ważnych dla biblioteki projektów - Dyskusyjnego Klubu Książki i Galerii Jednej Sylwetki. Nie będzie podsumowań, bo te już robiłam w innych wpisach. Napiszę tylko, że jest super. Klubowicze i ich emocjonalne dyskusje napędzają mnie do wyszukiwania tematów, a goście GJS dowodzą, że warto - warto tworzyć i nie ustawać w tworzeniu.

22 maja gościć będę Małgosię Chomicz. Spodziewam się super popołudnia, emocjonującej, ciekawej rozmowy. Trochę powspominamy (to na pewno). Małgosi jest teraz w Pakistanie, w Himalajach i wraca do Polski 22 maja i od razu, z marszu przyjdzie do mojej Galerii. Bardzo jestem ciekawa tego spotkania.

A 12 czerwca w Galerii będzie Czarek Makiewicz :) no to pośpiewamy :) 

No więc upiekłam ciasto, a dziewczyny obdarowały mnie kwiatami.

Da się żyć! 

na rocznice upiekłam ciasto, a to dla mnie wielki wyczyn :) 

i dostałam piękne kwiaty

16 maja, Stary Ratusz WBP w Olsztynie 

You'll Never Walk Alone! Eurowizja 2023

Kiedy idziesz przez burzę, trzymaj głowę wysoko

na końcu burzy jest złote niebo i słodka srebrna pieśń skowronka.

I nie bój się ciemności;

Idź przez wiatr, idź przez deszcz, chociaż twoje marzenia się rozpłyną -

idź naprzód, idź naprzód z nadzieją w sercu,

a nigdy nie będziesz szedł sam.

Nigdy nie będziesz szedł sam.

Idź naprzód, idź naprzód z nadzieją w sercu,

a nigdy nie będziesz szedł sam.

Nigdy nie będziesz szedł sam.

Czy ktoś zauważył flagę Ukrainy na paznokciu Duncana? :)

Eurowizję wygrała moja faworyta - Loreen ze Szwecji. Zawsze kibicuje Szwecji, w zeszłym roku świetna była Cornelia Jacobs i jej Hold Me Closer miała super piosenkę i świetne wykonanie. No cóż, Cornelii się nie udało. Za to Loreen - brawo!

Zatem w przyszłym roku Eurowizja w Sztokholmie! Zostawiłam w tym mieście serce i duszę. Tęsknię za ludźmi, zatokami, uliczkami, skałami.... Może namówią ABBA na występ np. w finale, to by było WYDARZENIE!!! 😊 :)

W tym roku powalił mnie hymn Liverpoolu w wykonaniu Duncan Laurence - You'll Never Walk Alone! Fantastyczną robotę zrobił chór, właściwie to chór zrobił tę piosenkę :)

https://www.youtube.com/watch?v=fIVgOypab1s

Piwnice z tomiku Da się żyć

Dziękuję za przypomnienie wiersza Piwnice. Zapisuję go jeszcze raz, bo to też jeden z moich ulubionych wierszy :) 

Piwnice z tomiku "Da się żyć" (2011)

To miasto bez ciebie jest puste.
To miasto bez ciebie śpi i...
zapada się po piwnice, gdzie wino dojrzewa w sny.

To wino smakuje tobą
i wszystko smakuje winem.
To miasto bez ciebie ginie i drży...

Bez ciebie nie ma ulicy.
Nie ma latarni, gdy...
zapadam się po piwnice,
gdzie wino smakuję i ...

jak miasto zasypiam i ginę,

bo wszystko smakuje winem. 

Ludzie a horyzont zdarzeń

 Urodziny, imieniny, znowu urodziny, tygodnie, miesiące, lata...

Ludzie odchodzą na chwilę, na zawsze, lub zostają, lecz już tylko na  bezwzględnym horyzoncie zdarzeń.

Ci najwytrwalsi zostają blisko bez względu na wybryki, zdarzenia, upadki, wzloty, szybowanie, czołganie. Po prostu. Zwyczajnie. Są.

No właśnie - czy po prostu i czy zwyczajnie? Nie. To są dziesięciolecia życia. Zawsze mnie to interesowało, zastanawiało. Dlaczego są. Jaka siła tym kieruje, że jeden sąsiad, człowiek, z którym mieszkam w jednym "mieszkaniu" (bloku), tylko mieszka obok mnie, a drugi jest bliższy. Z jednym wymieniam tylko "dzień dobry", a z drugim zaprzyjaźniam się, gościmy się kawą, rozmową, dajemy sobie swój czas. Czas z życia.

Nie wiem, nie rozumiem tego, ale z tym nie walczę. Przeciwnie - poddaję się tym zdarzeniom z niejaką przyjemnością.

Nie wydaje mi się, że łatwo się zaprzyjaźniam. A tu nagle pojawia się człowiek, z którym miło mi się gada, w pięć minut klatkowej rozmowy wiem kim jest z zawodu, jaki ma na dziś problem, który mu dokucza. I tak w ciągu tych kilku minut robi się jaśniej, milej. 

Się rozgadałam, a przecież chciałam tylko uwiecznić dowód na takie istnienie więzi. Bezwarunkowej czułości. 

Po spotkaniu 13 marca (czyt. post niżej) w Galerii Jednej Sylwetki rozchorowałam się. Spotkanie było w poniedziałek, a już w czwartek ległam jak kłoda. 

W piątek wieczorem tak się rozkichałam, że przy piątym razie zaczęłam liczyć, przy siódmym zaczęłam się śmiać, a na jedenastym skończyłam :) Po chwili zapukał sąsiad.

- Pani Bożenko, wszystko dobrze?

- No nie bardzo, chora jestem.

- Domyśliłem się, bo huk w całym bloku ha, ha, imbir przyniosłem.

A w sobotę przyniósł mi obiad - pieczonego pstrąga. No to jak to jest z tym horyzontem zdarzeń?

pstrąg pieczony z "szykanami" od sąsiada :) 

DKK WBP w Olsztynie, spotkanie marcowe

Nadrabiam zaległości? Chyba już nie nadrobię, tak wiele się dzieje 😍

Dyskusyjny Klub Książki WBP w Olsztynie do końca roku spotykać się będzie w Pokoju z Widokiem – miejscu z inspirującym klimatem i prawdziwie fantastycznym widokiem na fragment pięknej olsztyńskiej Starówki.

Podczas marcowego spotkania omówiliśmy książki dwóch polskich noblistek: Wisławy Szymborskiej korespondencja z Herbertem, czyli „Jacyś złośliwi bogowie zakpili z nas okrutnie. Korespondencja 1955-1996” i Olgi Tokarczuk „Bieguni”.

Było to więc iście noblowskie popołudnie!

Szukaliśmy odpowiedzi na pytania, z którymi także zmagała się Olga Tokarczuk - kim są współcześni bieguni? Czy są wśród nas? I czy podróż - duchowa, filozoficzna – jest receptą na bezruch? Bezruch, który rodzi zło.

Dyskusja była bardzo ożywiona, a niektórzy klubowicze posiłkowali się zrobionymi podczas lektury notatkami.

Korespondencja z Szymborskiej z Herbertem poprawiła nam nieco nastroje. To zbiór listów, karteczek i kartek, które do siebie wysyłali na przestrzeni ponad czterdziestu lat. Miło było obserwować jak relacje między nimi rozwijają się w przyjaźń, a nawet flirt, a potem, po otrzymaniu przez Szymborską Nagrody Nobla – oziębiają się. Dlaczego?

Czyżby Herbert zrozumiał, że oto właśnie jego szanse na tę nagrodę spadły do zera. Można taki wniosek wysnuć. 

Na kolejne spotkanie zapraszamy do Starego Ratusza 6 kwietnia, godz. 17.00

Do zobaczenia!

i kilka zdjęć z Pokoju z Widokiem. To własnie tam miałam kiedyś spotkanie promujące Purpurowe Gniazdo. Matko kochana jak ten czas leci... no i że teraz ja prowadzę tu zajęcia DKK - nigdy bym nie pomyślała 😊

początek spotkania, na zdjęciu moje klubowiczki, to tylko część grupy bo reszta, w tym panowie, poszli zrobić sobie kawę :)

za oknem widok na kawiarnię Staromiejską, która już nie istnieje. To znaczy kawiarnia istnieje, ale pod inną nazwą. Zawsze jak coś się kończy, zaczyna się nowe :) 

notatki z lektury W. Szymborskiej

Galeria Jednej Sylwetki WBP Bożena Kraczkowska & Irena Telesz-Burczyk

To dopiero były imieniny! 

O szczęściu można pisać dużo, o jego braku jeszcze więcej. Jedno jest pewne - ja mam szczęście do ludzi 😊

Od chwili zatrudnienia się w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej, pewnie z racji tego, że jestem dziennikarką, przypadło mi w udziale prowadzenie m.in. Galerii Jednej Sylwetki. Formuła jest prosta - zapraszam na wywiady osoby, których praca twórcza ma wpływ na rozwój kultury w regionie. 

Moje zaskoczenie i radość były więc ogromne, gdy to ja otrzymałam zaproszenie, aby zasiąść w fotelu  gościa. I było jeszcze ogromniejsze, gdy zaproszenie wystosowała Irena Telesz-Burczyk, znakomita aktorka Teatru Jaracza w Olsztynie, laureatka polskiego teatralnego Oskara, czyli Grand Prix XV Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Boska Komedia” w Krakowie (2023), Honorowa Obywatelka Olsztyna.

Data spotkania była kilka razy przekładana ze względu na przygotowania premiery sztuki Christophera Hamptona „Niemieckie życie”, w którym Irenka, z wielkim powodzeniem, wciela się w rolę Brunhilde Pomsel, osobistej sekretarki ministra propagandy Rzeszy, Josefa Goebbelsa. Ale w końcu udało się wyznaczyć termin i padło na 13 marca, poniedziałek, bo w poniedziałki teatr nie pracuje 😃 

I tak 13 marca 2023 r. w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Olsztynie, w Starym Ratuszu, Irena Telesz-Burczyk przeprowadziła ze mną wywiad. Obie miałyśmy lekką tremą, bo jak zaznaczyła aktorka - takiej roli jeszcze nie grała. Zatem śmiało można napisać, że  było to wydarzenie bez precedensu 😊

Ale wszystko wyszło pięknie - był humor, luz, trochę zadumy. Irenka przeczytała kilka moich wierszy, ja zaśpiewałam kilka ballad. W tle towarzyszyły nam zdjęcia moich ukochanych maków i oczywiście kultowa fotografia Janis Joplin autorstwa Boba Seidemanna.  

Na pamiątkę kilka zdjęć z tego wydarzenia

Tym razem GJS poprowadziła Irena Telesz-Burczyk (z prawej)

Irena Telesz-Burczyk

zaśpiewałam kilka ballad 

na zdjęciu przyjaciele, grupa wsparcia z Dyskusyjnego Klubu Książki  

23 marca 2023 r. - Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Olsztynie

Galeria Jednej Sylwetki z Bożeną Kraczkowską

prowadzenie - Irena Telesz-Burczyk

VAN GOGH Multi-Sensory Exhibition

 I ja tam byłam i bardzo się wzruszyłam - VAN GOGH Multi-Sensory Exhibition w Gdańsku.

Wystawa była eksponowana m.in. w Los Angeles, Nowym Jorku, Toronto, Las Vegas, Dubaju, Berlinie, muzem „Atelier des Lumières” i w kilku miasta Polski. Ja dostałam wyjazd w prezencie imieninowym. Wrażenie ogromne, właściwie pół czasu ekspozycji przepłakałam. Same dzieła eksponowane były na ogromnych ekranach, fruwające liście i kwiaty oraz czytane przez lektora (Robert Gulaczyk) listy do brata Theo. 

W opisie czytam, że "dzieła artysty prezentowane są dzięki technologii Digital Art 360, która przeniesie widzów w niesamowity świat wyobraźni wielkiego mistrza." I to najprawdziwsza prawda. 

Dosłownie zanurzaliśmy się w obrazach, otaczały nas z każdej strony, były na suficie, na podłodze, wszędzie. Powędrowaliśmy więc ścieżkami Vincenta do Holandii, Paryża, Arles, Saint-Rémy de Provence oraz Auvers-sur-Oise gdzie powstawały jego największe arcydzieła.

Jeśli do tego dodamy przejmująca opowieść o niespełnionym życiu Van Gogha i jego samobójczej śmierci - nie ma siły, żeby się nie wzruszyć. 

Doceniony został dopiero po śmierci. W ostatnim okresie życia namalował  ponad 2000 obrazów. 

Za życia sprzedał tylko jeden obraz. No to można się załamać.  

ten cień to ja :) 

nos czerwony, bo wzruszony :) 

fragment listu Vincenta do brata Theo

VI edycja konkursu "Dziecięcym Piórem" Wrzesina

 W niedzielę 12 marca 2023 r. byłam wraz z Izabelą Kędzierzawską w Radiu Olsztyn. Powód? VI edycja Konkursu Literackiego "Dziecięcym piórem" organizowanego przez Szkołę Podstawową we Wrzesinie. Jestem z tym konkursem związana od pierwszej jego edycji. Początkowo jako jurorka, a od trzech lat - przewodnicząca jury.

W audycji Moniki Szczygło zachęcałyśmy młodzież do udziału w konkursie, mówiłyśmy o tym, jak pisanie wierszy, prozy wpływa na rozwój dzieci, ich wyobraźni, stabilizuję ich psychikę. Pisanie jest pewnego rodzaju terapią, gdy nie mamy z kim porozmawiać o dobrych i złych przeżyciach, możemy to opisać. 

Prace (wiersze i opowiadania) wysyłamy do 30 kwietnia 2023 r. na adres: 

dzieciecympiorem.wrzesina@gmail.com , spwrzesina@jonkowo.pl 

więcej informacji pod nr. tel.: 89 512 81 19 

Galeria Jednej Sylwetki Bożena Kraczkowska

 Kiedy w sierpniu zeszłego roku prowadziłam spotkanie z Irenką Telesz-Burczyk przez myśl mi nie przeszło, że wkrótce role się odwrócą. To Irena wpadła na pomysł, że w grudniu poprowadzi spotkanie ze mną.

Jednak w styczniu miała premierę nowego spektaklu, a zatem próby, próby, próby. Spotkanie trzeba było przełożyć na dogodniejszy czas. Kilka tygodni temu zadzwoniła do mnie Irenka i powiedziała, że jeśli mamy to zrobić to tylko 13 marca :)

I tak oto zapraszam do Olsztyna 13 marca, godz. 17.00, Stary Ratusz WBP.

Spotkanie w GJS z Bożeną Kraczkowską poprowadzi aktorka Teatru Jaracza w Olsztynie - Irena Telesz-Burczyk :)

 

zdjęcie autorstwa Moniki Stępień

dr Jerzy Sikorski, człowiek, który odnalazł grób Mikołaja Kopernika

W miniony czwartek, 23 lutego 2023 r. miałam ogromną przyjemność poprowadzenia w Galerii Jednej Sylwetki WBP rozmowy z dr. Jerzy Sikorski, badaczem, historykiem, autorem prac naukowych, książek, ekspertem życia i twórczości Mikołaja Kopernika. 

To właśnie dzięki badaniom dr Sikorskiego został odnaleziony grób wielkiego astronoma. Na spotkaniu w Czytelni Czasopism WBP dr Sikorski przedstawił niepublikowane dotąd zdjęcia kompletnego szkieletu Kopernika oraz jego prawdopodobny wizerunek. 

Zdradził także słuchaczom, że Mikołaj Kopernik przebywał w Wilnie i zamierza to naukowo udowodnić. Szykuje się więc kolejna sensacja, albowiem historycy (jak dotąd) nie odnotowali takiego zdarzenia.  

Spotkanie było emocjonujące, goście siedzący na widowni zadawali mnóstwo pytań, niestety, spotkania w GJS mają ograniczone ramy czasowe i musiałam spotkanie zakończyć. Gdyby nie to, gadalibyśmy pewnie jeszcze ze dwie godziny i może dowiedzielibyśmy się w końcu, czy Anna Schilling zawróciła w głowie Mikołajowi :)

Póki co odsyłam do książki Jerzego Sikorskiego - Prywatne życie Mikołaja Kopernika. 

A już 13 marca, w same moje imieniny, gościem w GJS będę ja 😂 To pomysł Irenki Telesz-Burczyk, która zaproponowała, że sama spotkanie poprowadzi. To ci dopiero prezent!!! Nie mogę się doczekać. Myślę, że będzie to super podsumowanie mojego dorobku. Zapraszam 13 marca 2023 r. do Starego Ratusza w Olsztynie, godz. 17.00.  

I kilka zdjęć na pamiątkę.

dr Jerzy Sikorski w WBP, 23 lutego 2023 r. 

szkielet Mikołaja Kopernika i odtworzona na podstawie czaszki jego twarz

zdjęcia z telefonu i jakoś mało co widać, ale zapewniam, 

że to my - Jerzy Sikorksi i Bożena Kraczkowska :) 

GJS Wojciech Goljat, gigant nad giganty!

 Nadrabiam zaległości :)

W Galerii Jednej Sylwetki, 12 stycznia gościłam Wojciecha Goljata :)

Inżynier z wykształcenia, historyk z zamiłowania, siedmiokrotny zwycięzca legendarnego teleturnieju „Wielka Gra”. Zdobywca tytułu Gigant Historii. Człowiek, który nie boi się trudnych pytań. Sprawdziłam to podczas naszego spotkania w Czytelni WBP :)

I, co wcale mnie nie dziwi, w pewnym momencie przeszliśmy do kosmosu. Stało się to tak naturalnie, że przez dobry kwadrans rozprawialiśmy o czasoprzestrzeni, horyzoncie zdarzeń, czarnych dziurach i Albercie a jakże Einsteinie :) No looodzie! Było super.

A ponieważ o kosmosie i ponieważ mamy Rok Kopernika, już 23 lutego gościć będę dr Wojciecha Sikorskiego, bez którego, być może, do dzisiaj nie udałoby się odnaleźć grobu Mikołaja Kopernika we Fromborku.

I kilka zdjęć ze spotkania z Gigantem Historii i wiedzy w ogóle - Wojciechem Goljatem.

12 stycznia 2023 r.

WBP w Olsztynie Czytelnia czasopism

Czubek - recenzja

 "Każde życie, każdy dzień i każda historia mają swój początek. Albo czubek, jak twierdzi jedna z bohaterek stworzonych przez Bożenę Kraczkowską.

Czy odnajdziesz swój, gdy przeczytasz ostatnią kartkę „Czubka”?

Bożena Kraczkowska to dziennikarka i pisarka. Dla przyjemności śpiewa, zatrzymuje ulotne chwile na zdjęciach i komponuje muzykę. Z wykształcenia bowiem jest także muzykiem. Wydała tomiki poezji, powieść i zbiory opowiadań. To wszystko znajdziecie w notce biograficznej, którą zamieszczono przy okładce „Czubka”. Co ważne jednak, każde z tych słów jest zbędne. By wiedzieć, że Kraczkowska jest artystką i osobą wrażliwą na piękno, wystarczy rozpocząć czytanie jednego z sześciu opowiadań zamieszczonych w nowo wydanym zbiorze.

Ostatnio czytałam zbiór opowiadań innej autorki, acz wydany przez to samo wydawnictwo: Novae Res. Zżymałam się na przesadną ilość treści ideologicznych i religijnych, które zaserwowano w każdym opowiadaniu. W „Czubku” Bóg także się pojawia, i to dość często. Jest obecny w życiu bohaterek, lecz wiara w niego nie zostaje narzucona czytelnikowi. W fantastycznym świecie, w którym kobiety rozmawiają z przyrodą ożywioną i nieożywioną, każda siła wyższa jest tylko kolejnym elementem świadczącym o tym, że bohaterki – tak jak sama autorka – są artystkami i bardzo czułymi instrumentami do odbierania bodźców ze świata. Przede wszystkim tych, których zwykli ludzie nie widzą.

Opowiadania Kraczkowskiej, choć opisują różne kobiety, zdają się dotyczyć jednej. Dzielą one wspólne cechy, i to bardzo charakterystyczne. Wszystkie kochają zwierzęta i ratują robaki. Dla każdej na pewnym etapie życia ważne jest jakieś zwierzę, np. pies lub niedźwiedź. Wszystkie cenią puste ściany: do zapisywania notatek lub oczekiwania na przełom w życiu, kiedy to będzie można zapełnić przestrzeń obrazami. Wszystkie też mogłyby zostać uznane za osoby psychicznie chore. Kto to słyszał rozmawiać z niewidzialnymi postaciami i drzewami? Czyścić pomieszczenie tak zacięcie, aby nie pozostał w nim choćby pyłek kurzu? Woleć spędzać czas samotnie w domu niż umówić się z rodziną lub przyjaciółmi?

To, co powszechnie rozumiane jako wariactwo, w opowiadaniach Kraczkowskiej stanowi dopiero początek – czubek – magicznej i pięknej historii. Czytając każde z nich, utożsamiałam się z bohaterkami. A raczej bohaterką, bo – jak wspomniałam – dla mnie to była wciąż ta sama kobieta, tylko ukazana może… w innym życiu? Innym wymiarze? Odniosłam też silne wrażenie, że zbiór opowiadań „Czubek” jest pewnego rodzaju autoportretem autorki. Że Kraczkowska opisała bohaterki tak, jak widzi i czuje samą siebie.

Ale autorka zbioru opowiadań opisała również mnie. Nie tylko odnalazłam w bohaterkach (bohaterce) moje cechy, ale nawet jedna z nich otrzymała moje imię. Tym bardziej się cieszę, że miałam okazję przeczytać „Czubek”. Dostarczył mi dużo materiału do refleksji. Nad sobą, światem i relacją ludzi z naturą. W przyszłości chętnie sięgnę po kolejne pozycje Kraczkowskiej, co Wam również gorąco polecam."
Olga Kublik
(olga.kublik@dlalejdis.pl)