spylam od ludzi

i Mariolka namalowała :)
zawieszam obraz z całym "warsztatem", bo jest na co popatrzeć :)

akryl na kartonie 2009 z Galerii Wir Kolorów MŻ-J

Zamykam się w życiu w max skorupę.

Spylam od ludzi, odpadam od świata
Z minuty na minutę...
Pewnie to dobrze.
Dla innych.

spylam od ludzi, uciekam od świata

Ech artyści... zazwyczaj niezadowoleni z dzieł swoich - rwą, tną nożami, palą obrazy. Z poetami i pisarzami jest podobnie - ciągle i wciąż coś wykreślają, dopisują, zmieniają szyk :)
Stale niezadowoleni z kolejności słów.
Bardzo podobają mi się obrazy Marioli - są takie krwiste, agresywne, niektóre kańciaste jakieś, pełne emocji, pełne pędzla :) Zachyciłam się też i tymi, które namalowała do "Jesień przyszła". A co na moje zachwyty malarka?
- Chciałam te obrazy porwać na strzępy!
I jeszcze wypowiedziała kilka zdań, których pominąć nie wolno. I żeby nie pominąć, ulepiłam z nich wiersz. I jest to jeden z lepszych wierszy, choć przecież nie z mojej duszy :))

Zamykam się w życiu w max skorupę.
Spylam od ludzi, odpadam od świata.
Z minuty na minutę...
Pewnie to dobrze.
Dla innych.

Mariolu, czekam teraz na obraz do tego wiersza. Bez niego nic więcej nie napiszę!

jesień przyszła :)

zanurzę stopy w liściach
tych żółtych i czerwonych
już jutro się zanurzę
w myślach...


Ten niby początek wiersza jest jednak wierszem skończonym.

Tym bardziej jestem o tym przekonana, im dłużej patrzę na obrazy Mariolki, które namalowała specjalnie do tych słów. Tak właśnie artystka widzi tę kobietę :) jak dobrze, że istnieją artyści, bo cóż po słowie, cóż po słowie...

obrazy z galerii Mariolki Żylińskiej-Jestadt

atramentowa rumba

Zawróciłam, żeby tak nie wylecieć jak w przepaść :)) zostawiam piosenkę, żeby Wam było duszno beze mnie :)


kliknij w płytkę, a zagra Ci tak, że ech...






"Atramentowa rumba"
wokal: Stanisława Celińska
słowa: Marcin Sosnowski
muzyka: Maciej Muraszko

Opuszczam las na kilka chwil, ale Wy buszujcie ile chcecie. Do zo gdzieś przy drodze! ;)

jesień, czyli wrzosy :)

Bywają ludzie niesamowici. Zdarzają się tacy ludzie. Zaskakują świat pomysłami, zaskakują świat sobą. I takim człowiekiem jest m.in. Asia, czyli Borówa :). Borówa pięknie wywija szydełkiem i potrafi z nijakiego sznureczka wywinąć takie wzory, że ech! Drugą taką osobą jest moja mama, której obrusy, firanki i serwetki nadają szlachetny ton mojej dziupli.
Dziś, kiedy dzień zapowiadał się zwyczajnie, dostałam od Borówy paczkę. I od razu zrobiło się niezwyczajnie. W paczce była lawendowa, Asinymi rękami zrobiona kapa. Ile to się trzeba nawywijać, żeby taką ogromną kapę wydziergać? Niesamowite. Mam teraz dwie artystycznie wyszydełkowane kapy: mamusiną białą i Asiną lawendową.
W paczce była też płyta ze zdjęciami wrzosów. Bo Asia lubi wrzosy i już. Oto kapa i wrzosowe ścieżki.
Dzięki Asiu i do zo gdzieś kiedyś ;)

jesień, czyli Niedźwiedź nadchodzi

kliknij w swoją mgławicę i słuchaj kosmosu


Galaktyki, mgławice, gwiazdy, planety... marzy mi się taka podróż: niczym nieograniczona lecę między czarownie kolorowymi mgławicami. Tu "Koński łeb", tam "Orzeł", tu czarna dziura, tam jej dziura biała. I lecę tak aż po horyzont zdarzeń :).
Kosmos pasjonuje mnie szczególnie jesienią i zimą. Przypominam sobie o nim, bo szybko zapada noc i na niebie pojawia się mój Niedźwiedź. Zauważyłam go już w dzieciństwie. Może się to wydać nieprawdopodobne, bo przecież małe dzieci nie mają zbyt wielu możliwości samotnego gapienia się w nocne niebo, ale ja jakoś tego swojego Niedźwiedzia wypatrzyłam. I bardzo długo myślałam, że tylko ja go widzę. Potem, gdy nieco podrosłam, widzenie Niedźwiedzia stało swoistym egzaminem na sprawdzenie pokrewieństwa dusz. Gdy tylko miałam możliwość patrzenia w nocne niebo z kimś, na kim mi zależało, pytałam:
- Widzisz na niebie Niedźwiedzia?
Jeśli nie widział, nie było pokrewieństwa dusz. Oczywiście wypatrzenie Niedźwiedzia wśród milionów gwiazd nie jest łatwe, bo nie miało być łatwe :). Trudno przecież dostrzec z Ziemi, czy ze skraju lasu to, co widzą inni. Jednak ja spotkałam kilka osób, które Niedźwiedzia też widziały. Przyjaźnimy się do dziś i pewnie dozgonnie :).
Zatem uwielbiam jesienią i zimą chodzić aż za las, gdzie światła miasta nie oślepiają gwiazd i mogę spokojnie puścić oko do mojego Misia. I chociaż od kilkudziesięciu lat wiem, że mój Niedźwiedź to część pięknego Oriona, to do dziś, przez całą jesień i zimę zadzieram głowę i najpierw widzę Niedźwiedzia, a potem dopiero walecznego młodzieńca. A dalej to już wiadomo - Kasjopeja, obie Niedźwiedzice, Pegaz, Jaszczurka, Łabędź, a jak wlazę na drzewo to i Piec dojrzę :) Fajnie mieć swojego Niedźwiedzia, bo fajnie jest mieć do kogo puścić oko ;)


polecam stronę: APOD

rocznica ataku na Stany Zjednoczone

Dziś mija 8 lat od zamachu na World Trade Center i Pentagon w USA. W atakach terrorystycznych 11 września 2001 roku zginęło ok. 3 tysięcy osób. Rozpoczęła się ogólnoświatowa wojna z terroryzmem. Wojna, której końca nie widać.





fot. wikipedia.pl

prawa kobiet, czyli chłosta za spodnie

jeszcze w sprawie kobiet :)
w Sudanie (takie ziemskie państwo) pewna dziennikarka została skazana na chłostę 40 batów, za czyn nieobyczajny. Czyn polegał na noszeniu... spodni. Trzeba przyznać, że wyrywny początkowo sąd przemyślał jednak sprawę i złagodził karę. Kobieta za noszenie spodni ma zapłacić 200 dolców :)
źródło: Teleexpress, 7 września 2009 roku
***
i tak to jest z tymi naszymi prawami na Ziemi, trzeciej planecie Układu Słonecznego, w galaktyce Droga Mleczna, w ziemskim wieku XXI!
Niech żyją baby!

spod-nieee!

porzucona żona, czyli co robić, gdy na rzece lód

Niech żyją baby! Jestem babą, więc mi wolno. Tym bardziej, że nadal dużo emocji wywołują dyskusje o wyzwoleniu kobiet, no… że niby kobiety są już wyzwolone. Denerwują się wszyscy - i faceci i babeczki. Panowie twierdzą, że kobiety nigdy nie były zniewolone, więc nie ma mowy o wyzwoleniu, panie zaś utrzymują, że nadal są dyskryminowane, a wolność, którą sobie wywalczyły jest nadal tycia i raczej tylko do tycia :)

A ja pytam tak: to skąd w ogóle biorą się te dyskusje, skąd się wzięły takie terminy jak „kobieta wyzwolona” czy „zrównanie praw kobiet i mężczyzn”? Ano z wielowiekowej dyskryminacji kobiet.

Aj, no dobra, to dam przykład.

Pierwsza Polka została „dopuszczona” do nauki na wyższej uczelni w 1870 roku (Anna Tomaszewska-Dobrska). Dopuścił ją Uniwersytet w Zurychu. Ale zaraz po studiach otrzeźwiło ją, bo mimo iż trzymała w dłoni świadectwo ukończenia studiów, warszawskie Towarzystwo Lekarskie odmówiło jej przyjęcia w szeregi swoich członków. Bo była kobietą.

Poczytajcie kalendarium :)

Jednak ten uniwersytet nie jest dobrym przykładem, bo był młodziutki, powstał w 1833 roku, a kobiety zaczął przyjmować już w 1840!

Co innego taka Sorbona. Tam kobiet nie widziano od czasu założenia uczelni, czyli od 1257 roku aż do roku 1891! (634 lata), czyli do chwili pojawienia się w Paryżu pani Marii Skłodowskiej, która jako pierwsza kobieta w historii uczelni zdała egzaminy wstępne na wydział fizyki i chemii. I ta właśnie Maria została też pierwszą kobietą-profesorem słynnej La Sorbonie.

Skąd takie podejście do pań skoro patronką uczelni jest nie kto inny jak sama święta Katarzyna Z Aleksandrii?

Stąd, że przecież zupełnie co innego jest być męczennicą, a zupełnie co innego jest być naukowcem. Prawo do męczeństwa kobiety miały zawsze, a do nauki jak widać :)

Rozgadałam się, a chciałam tylko napisać, że po ostatnim babskim spotkaniu (żadnych feministek!) napisałam taki oto wierszyk, który być może piosenką się stanie:

Powiedziałeś wczoraj, że pamiętasz wszystko,
a dzisiaj odchodzisz z pękatą walizką
i tak od niechcenia, rzucasz we mnie, w żonę,
że się pomyliłeś i wszystko skończone.

I co teraz zrobi porzucona żona?
Ta najcudowniejsza, ta ona-szalona?
Co pocznie ze sobą, gdy na rzece lód?
Co ze sobą zrobi porzucony cud?

Nie będzie cię gonić, kochanie, po schodach,
bo nigdy nie była zbyt dobra w podchodach.
Zatem nie zostawiaj za sobą tych strzałek,
by cieć ich nie szurnął miotłą w poniedziałek.

To co teraz zrobi porzucona żona?
Ta najcudowniejsza, ta ona-szalona?
Co pocznie ze sobą, gdy na rzece lód?
Co ze sobą zrobi porzucony cud?

Zadzwoni do Heli, potem do Gustawa,
no bo u Gustawa najlepsza zabawa...
Potem czas zamówi w salonie „Armani”,
bo zlikwidowano sieć „Praktyczna Pani”.

I tak uleczona lokami i kokiem
Będzie się zachwycać swym nowym widokiem.
Popędzi na dancing w osiedlowym klubie,
no bo Klub Samotnych... porzucone lubią.

A potem co zrobi porzucona żona?
Ta najcudowniejsza, ta ona-szalona?
Co pocznie ze sobą, gdy na rzece lód?
Co ze sobą zrobi porzucony cud?

Powróci do domu, spełniona, zmęczona
zziajana, szczęśliwa – porzucona żona!
A o świcie wyrwie ją ze snu pukanie...
I na progu stanie waliza z... kochaniem ;)

I co teraz zrobi porzucona żona?
Ta najcudowniejsza, ta ona-szalona?
Co pocznie ze sobą, gdy na rzece lód?
Co ze sobą zrobi porzucony cud?

Uśmiechnie się tylko i poprawi loki,
potem z satysfakcją chwyci się pod boki,
i obieca sobie, że pomyśli jutro,
co ma przyjąć najpierw:
kochanie czy... futro?

i dziękuję-ę-ę! ;))

możesz zostać

zanurzę stopy w liściach
tych żółtych i czerwonych
już jutro się zanurzę
w myślach...

dobry początek wiersza, ale jeszcze go nie napisałam :))
A teraz piosenka. Z pięciu poczynionych przez Anię Zamorę muzyk, w malachitowym lesie wiszą już trzy.
Dziś do porannej kawy podaję :) muzykę czwartą, tym razem do wiersza "Możesz zostać".
żeby posłuchać piosenki, kliknij w zdjęcie



Możesz śpiewać, tańczyć możesz,
możesz tyć i spać w ogrodzie,
możesz mieszkać na dnie góry,
a wynosić się nad chmury...
a jeżeli ci się zechce, możesz nocą zostać jeszcze/

Noc ma wiersze, sen, widzenie,
myśl pisarza, srebrne cienie.
Ma rozkosze i koszmary.
Stacza się, dodaje wiary...
a jeżeli ci się zechce, możesz wodą zostać jeszcze/

Możesz trawą być i krabem,
wartką rzeką, cichym stawem,
zielonkawą ośmiornicą,
czarną perłą, szczeżuicą...
a jeżeli ci się zechce, możesz sobą zostać jeszcze/

Chmurą możesz być i lasem,
dobrym czasem i złym czasem.
Dźwięków szczelną miniaturą.
Możesz być u nogi kulą...
a jeżeli ci się zechce, możesz... ze mną zostać jeszcze

1 września, czyli bajka o potworach

• 1 września 2009 roku
• 70 lat temu potwór napadł na Polskę
• Polacy stanęli do walki z potworem
• szybko okazało się, że potworów jest dwóch
• ale Polacy mieli przyjaciół i wierzyli, że przyjaciele im pomogą
• jednak przyjaciele Polakom nie pomogli
• przyjaciele okazali się potworami
• więc wokół osamotnionych Polaków kłębiły się same potwory
• ale pewnego dnia tej straszliwej wojny jeden z dwóch pierwszych potworów przeistoczył się w przyjaciela
• wyzwolił Polaków
• nie dał im jednak wolności
• w zamian za wyzwolenie - zniewolił ich i wiele innych narodów
• reszta potworów milczała
• Polacy znowu stanęli do walki
• tym razem był z nimi Anioł
• Polakom udało się zrzucić jarzmo zniewolenia
• za Polakami poszło wiele innych narodów
• po latach pierwszy potwór wyznał: Byłem potworem, żałuję tego i przepraszam
• i pierwszy potwór przestał być potworem
• zaś drugi potwór stwierdził: nie jestem potworem i nigdy nim nie byłem. Wyzwoliłem Polaków, wyzwoliłem wiele innych narodów! Jestem wyzwolicielem! Należy mi się za to wdzięczność i szacunek! Wy mi się za to należycie!
• reszta potworów tylko pomrukiwała
• więc drugi potwór popadł w samouwielbienie:
• - Jestem wielki! - krzyczał.
• - Jestem mądry! - krzyczał.
• - Jestem dobry! - krzyczał.
• - Jestem silny! - krzyczał.
• - Jestem sprawiedliwy! - krzyczał.
• - Jestem prawdomówny! - krzyczał.
• - Jestem, jestem! - krzyczał.
• I tylko reszta potworów tego krzyku nie słyszała.
  
  kliknij w zdjęcie, żeby posłuchać "Wybaczcie im" w wykonaniu Agnieszki Fatygi

źródło: youtube.com
fot. google.pl

moja powieść

Fragment opowiadania, które powstało w 2012 r. "Mały człowiek z wielkim psem"


powieść pt.
"Każdego dnia i dzień za dniem"

Rozdział pierwszy i ostatni

Od lat te same ruchy. Nawet nie tyle te same, co takie same. Budzę się. Chwilkę leżę na prawym boku, potem na lewym i na wznak. Siadam. Podłoga, łeb psa i do kuchni. Z dolnej, zielonej szafki wyjmuję zielony, emaliowany rondelek i stawiam go na kuchence gazowej. Teraz lodówka. Odwracam się w jej kierunku, ale na nią nie patrzę. Patrzę przez okno. Pogoda gówniana.
Patrząc jeszcze na żółty o tej porze roku las (akurat jest jesień), otwieram lodówkę. Wsadzam do jej środka całą głowę. I codziennie zastanawiam się dlaczego tak uparcie wpycham tę rozczochraną porannie głowę tak aż do środka. I zawsze pod moją brodą, tuż nad najniższą półką lodówki pojawia się łeb psa. Pchamy się więc tak we dwie, bo to jest sunia, aż znajdziemy to czego szukamy. Ja mleko, ona świńskie ucho.
Teraz wracam do rondelka, wlewam do niego mleko i zapalam gaz. Z górnej, także zielonej szafki, wyjmuję mój ulubiony kubeczek w papryczki. Kubeczek jest granatowy i ma ręcznie wymalowane czerwone papryczki. Papryczki namalowała Nepalka gdzieś w odległym Nepalu. Wsypuję do kubeczka dwie łyżeczki rozpuszczalnej kawy i dwie łyżeczki cukru. Teraz dopiero mogę iść do łazienki.
Wszystko jest perfectly.
Kiedy ja jestem w łazience mleko dochodzi w rondelku. Wracam. Wyłączam gaz i kilka razy macham otwartą dłonią tuż nad powierzchnią mleka. W ten sposób przyspieszam powstawanie kożucha, którego nienawidzę. Gdy kożuszek zaczyna się marszczyć chwytam go w dwa palce. Wówczas nawiedza mnie myśl. Ta myśl nawiedza mnie każdego poranka wtedy, gdy przenoszę kożuch nad zlewem do kosza na śmieci. Trzymam kożuch w dwóch palcach i myślę, że osoba, która lubi kożuch jest prawdopodobnie obrzydliwa wewnętrznie. Nie myślę, że „jest na pewno” obrzydliwa albo „musi być” obrzydliwa tylko myślę, że „jest prawdopodobnie” obrzydliwa, bo przecież na pewno istnieją osoby piękne wewnętrznie i lubiące kożuch z mleka.
Kożuch jest w koszu. Zalewam kawę gorącym mlekiem. Wracam do sypialni, włączam komputer, stawiam kubek na biurku i siadam na obrotowym krześle. Pierwszy łyk gorącego płynu. Hm... wspaniale. Piszę wiersz.
Sunia domaga się śniadania. Kot się drze, bo ktoś go zamknął w szafce pod zlewem. Dopijam kawę, wstaję z obrotowego i robię zwierzakom śniadanie. Znowu patrzę przez okno. Pogoda nadal gówniana. Dolewam mleka do rondelka i robię drugą kawę. Wracam na obrotowy.
Czytam wiersz. Jest dobry.
I tak od lat. I zawsze tak samo. I nigdy nie doznałam deja vu. Dlaczego? Dlaczego poranne życie za każdym razem sprawia mi przyjemność?
Każdego dnia i dzień za dniem.
***
Ale zdarza się, że w lodówce nie znajduję mleka. Wczoraj wypiłam, nie kupiłam, nie ma. Rozwala się cały rytm. Irytuję się. Wściekam. Dyskomfort.
Gówniana pogoda, gówniany brak mleka, gówniany wiersz, gówniany cały dzień.

wschód to czy zachód słońca?

Lubię tę porę dnia, kiedy drzewa rzucają najdłuższe cienie.
Ech, lubię tę porę dnia.
I już się nie zmienię :)

pomalutku cię gubiłam

zajrzyj też na mojego bloga w Gazecie Olsztyńskiej :)

Ale mnie podpuszczacie z tym śpiewaniem :)। I ani jednego słowa krytyki? Ale że bawię się przy tym śpiewaniu rozkosznie, to nagrałam nową piosenkę ;)। Wiersz jest nieco inny, ale zmiany są niewielkie.No to miłego słuchania, a ja wyjeżdżam na wakacje - papa ;)


obrazy z galerii Marioli Żylińskiej-Jestdt

Pomalutku cię gubiłam, gubiłam cię jak mogłam,
jak najwolniej, najspokojniej, byś nie widział i nie przeczuł.
Pomalutku cię gubiłam, gubiłam cię jak mogłam.
Bezszelestnie, bym nie mogła mieć pretensji.

Pomalutku cię gubiłam, gubiłam cię jak mogłam.
Nierychliwie, pamiętliwie i zaradnie.
Pomaleńku, po troszeńku zapomniałam, że kochałam.
Zapomniałam jak umiałam – najdokładniej.

A ty patrzysz tak spokojnie,
a ty patrzysz tak jak zwykle
i nie możesz tego pojąć i przemilczeć.
I tak patrzysz zadziwiony
na mnie patrzysz tak życzliwie
i nie mogę tego pojąć – po co patrzysz tak?

Pomalutku cię gubiłam, gubiłam cię jak mogłam.
Jak najwolniej, najspokojniej byś nie widział i nie przeczuł.
Pomalutku się zgubiłam.
Zgubiłam się zaradnie.
Zapomniałam, że kochałam cię tak ładnie.