Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wiersze 2009. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wiersze 2009. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 27 grudnia 2009

guzikowa kolęda




W kolędzie musi być blask,
Mikołaj i worek łask,
otuchy okruchy i skruchy.
Nadziei grube poduchy.

W kolędzie zapachów szum
i siano, i świętych tłum,
i z nieba rzucony grosik,
gdy biedny człowiek poprosi.

I musi być żłóbek i dar,
i nocy grudniowej czar
w kolędzie białej zaklęty,
bo przecież rodzi się święty!

W kolędzie panna i mróz,
opłatek i anioł stróż
za ciemną gwiazdą schowany.
A co tu na Ziemi mamy?

Tu guzik zamiast grosika.
Nie! Nie podniosę guzika!
Choć szczodry w ogromne dziury,
to bury jest i ponury.

Tu guzik zamiast grosika,
nie, nie podniosę guzika,
choć tak są podobni do siebie,
jak życie na ziemi... i w niebie.

wtorek, 15 grudnia 2009

na polach cienie szaro-purpurowe



Przygotowuję wystawę fotografii. Temat jesienno-zimowy, pomrożone liście, szrony, mróz, ale głównie światło w tych szronach i liściach. Teraz projektujemy zaproszenia. Co myślicie o tym, żeby taki wiersz do zaproszeń dołączyć? Dołączyć czy nie, bo już sama nie wiem:

Na polach już cienie szaro-purpurowe
kładą się leniwie i lekko zmrożone,
w pobladłe obłoki smutne i ponure
wplatają siwych ptaków postrzępione sznury.

I tak lecą nade mną świtem budyniowym,
zasnuwając nie-myśli tiulem koronkowym,
i już tęsknię za latem, które z mlecznej drogi
kładło się turkusem wprost pod nasze nogi.

środa, 9 grudnia 2009

jestem czy tylko wracam?

Pod horyzontem zdarzeń
nie ma już nawet wrażeń.
Tam, w czarnej dziurze czas się skraca,
zatem - czy jestem, czy tylko wracam?

czwartek, 3 grudnia 2009

do skutku2


Zakochać się można do skutku
i żyć, aż w końcu się znudzi,
i wszystko można do skutku,
i budzić się i nie-budzić.

Szczęśliwym być też do skutku!
I dobrym, bo człowiek potrafi.
Umierać, tak aż do skutku!
I trafić, gdzie nie da się trafić.

niedziela, 15 listopada 2009

lazurowa dusza mroczna

moje miasto jest mroczne nocą,
w moim mieście sieee koty nie kocą,
w takim mieście jest bardzo cicho,
w takim czymś z kobietami śpi licho

w moim mieście jest wielkie podwórko
TU ogromna trwa życia rozbiórka.
Na rozgrzanym blaszaku śpi anioł,
który skrzydła odstąpił zbyt tanio

w moim mieście horyzont jest krzywy,
TU się żyje!
lecz tylko na niby
lazurową ratuję TU duszę,
to anioła pociesza i wzrusza...
więc dotykam go w czułą nieprawdę,
w lazurową go wplatam kokardę
i porzucam, jak dziecko niechciane...

w moim mieście,
w mej duszy,
nad ranem...

piątek, 23 października 2009

u mnie dziki spokój



Słyszę wokół, że jesień,
że spadek spadków spadkowy,
A we mnie rozkwita wrzesień,
porządek i dziki spokój.
***
To koniec świata – powiedziała moja babcia
widząc mnie w obcisłej sukience i szpilkach.
Wreszcie na stopach nie w sercu.

wiersz wg. pomysłu Mariolki Żylińskiej-Jestadt

poniedziałek, 19 października 2009

tak sobie przemijam


Tak sobie przemijam między godzinami,
wrzucona pospiesznie między minutami,
włóczę się samotna i włóczę spojrzeniem.
Tak sobie przemijam cudzym oka mgnieniem.

I tak sobie znikam, jak sady znikają.
Przelatuję wiatrem, muzyką - niech grają!
Ech! jak lubię znikać.
Do woli!
Powoli...
Położyć się, zasnąć,
I już nic nie boli.

środa, 30 września 2009

Dzień Chłopaka

Świętujemy, świętujemy :)
dla naszych wspaniałych mężczyzn stół szwedzki prosto z Islandii :)

i jeszcze zdążyłam ułożyć rymowankę dla naszych milusińskich Panów :)

Tu Dzień Kobiet, tam Dzień Matki,

Dzień Kochanki, Dzień Prababki...

Wszystkie panie docenione,

wychuchane, dopieszczone!

A cóż mają chłopcy rzec?

Oni też chcą dzień swój mieć!


Więc zaczęli - pomalutku,
krok za krokiem, po cichutku...

Choć marudnie, choć po latach

wywalczyli Dzień Chłopaka!

I w ten sposób drogie panie

chłop ma nadal w d... pranie :)


W domu sprząta mu kobieta,
wciąż przy garach i w wypiekach :)
dba o rozwój swój i dzieci...

Czas przyjemnie chłopu leci.


A chłop? Jeden etat... w pracy,
bo już tacy są chłopacy.
A do tego, drogie panie

zawsze ma ostatnie zdanie :)


Cóż nam robić w takim razie?

1. trzymać obiad wciąż na gazie
2. i całować drogie czoło, bo bez chłopa niewesoło

3. dbać o niego baby, dbać!,

4. a jak podły śmiało lać! :)

piątek, 25 września 2009

spylam od ludzi

i Mariolka namalowała :)
zawieszam obraz z całym "warsztatem", bo jest na co popatrzeć :)





Zamykam się w życiu w max skorupę.
Spylam od ludzi, odpadam od świata
Z minuty na minutę...
Pewnie to dobrze.
Dla innych.

czwartek, 24 września 2009

spylam od ludzi, uciekam od świata

Ech artyści... zazwyczaj niezadowoleni z dzieł swoich - rwą, tną nożami, palą obrazy. Z poetami i pisarzami jest podobnie - ciągle i wciąż coś wykreślają, dopisują, zmieniają szyk :)
Stale niezadowoleni z kolejności słów.
Bardzo podobają mi się obrazy Marioli - są takie krwiste, agresywne, niektóre kańciaste jakieś, pełne emocji, pełne pędzla :) Zachyciłam się też i tymi, które namalowała do "Jesień przyszła". A co na moje zachwyty malarka?
- Chciałam te obrazy porwać na strzępy!
I jeszcze wypowiedziała kilka zdań, których pominąć nie wolno. I żeby nie pominąć, ulepiłam z nich wiersz. I jest to jeden z lepszych wierszy, choć przecież nie z mojej duszy :))

Zamykam się w życiu w max skorupę.
Spylam od ludzi, odpadam od świata.
Z minuty na minutę...
Pewnie to dobrze
.
Dla innych.


Mariolu, czekam teraz na obraz do tego wiersza. Bez niego nic więcej nie napiszę!

wtorek, 22 września 2009

jesień przyszła :)



zanurzę stopy w liściach
tych żółtych i czerwonych
już jutro się zanurzę
w myślach...



Ten niby początek wiersza jest jednak wierszem skończonym.
Tym bardziej jestem o tym przekonana, im dłużej patrzę na obrazy Mariolki, które namalowała specjalnie do tych słów. Tak właśnie artystka widzi tę kobietę :) jak dobrze, że istnieją artyści, bo cóż po słowie, cóż po słowie...













obrazy z galerii Mariolki Żylińskiej-Jestadt


poniedziałek, 7 września 2009

porzucona żona, czyli co robić, gdy na rzece lód

Niech żyją baby! Jestem babą, więc mi wolno. Tym bardziej, że nadal dużo emocji wywołują dyskusje o wyzwoleniu kobiet, no… że niby kobiety są już wyzwolone. Denerwują się wszyscy - i faceci i babeczki. Panowie twierdzą, że kobiety nigdy nie były zniewolone, więc nie ma mowy o wyzwoleniu, panie zaś utrzymują, że nadal są dyskryminowane, a wolność, którą sobie wywalczyły jest nadal tycia i raczej tylko do tycia :)

A ja pytam tak: to skąd w ogóle biorą się te dyskusje, skąd się wzięły takie terminy jak „kobieta wyzwolona” czy „zrównanie praw kobiet i mężczyzn”? Ano z wielowiekowej dyskryminacji kobiet.

Aj, no dobra, to dam przykład.

Pierwsza Polka została „dopuszczona” do nauki na wyższej uczelni w 1870 roku (Anna Tomaszewska-Dobrska). Dopuścił ją Uniwersytet w Zurychu. Ale zaraz po studiach otrzeźwiło ją, bo mimo iż trzymała w dłoni świadectwo ukończenia studiów, warszawskie Towarzystwo Lekarskie odmówiło jej przyjęcia w szeregi swoich członków. Bo była kobietą.

Poczytajcie kalendarium :)

Jednak ten uniwersytet nie jest dobrym przykładem, bo był młodziutki, powstał w 1833 roku, a kobiety zaczął przyjmować już w 1840!

Co innego taka Sorbona. Tam kobiet nie widziano od czasu założenia uczelni, czyli od 1257 roku aż do roku 1891! (634 lata), czyli do chwili pojawienia się w Paryżu pani Marii Skłodowskiej, która jako pierwsza kobieta w historii uczelni zdała egzaminy wstępne na wydział fizyki i chemii. I ta właśnie Maria została też pierwszą kobietą-profesorem słynnej La Sorbonie.

Skąd takie podejście do pań skoro patronką uczelni jest nie kto inny jak sama święta Katarzyna Z Aleksandrii?

Stąd, że przecież zupełnie co innego jest być męczennicą, a zupełnie co innego jest być naukowcem. Prawo do męczeństwa kobiety miały zawsze, a do nauki jak widać :)

Rozgadałam się, a chciałam tylko napisać, że po ostatnim babskim spotkaniu (żadnych feministek!) napisałam taki oto wierszyk, który być może piosenką się stanie:

Powiedziałeś wczoraj, że pamiętasz wszystko,
a dzisiaj odchodzisz z pękatą walizką
i tak od niechcenia, rzucasz we mnie, w żonę,
że się pomyliłeś i wszystko skończone.

I co teraz zrobi porzucona żona?
Ta najcudowniejsza, ta ona-szalona?
Co pocznie ze sobą, gdy na rzece lód?
Co ze sobą zrobi porzucony cud?

Nie będzie cię gonić, kochanie, po schodach,
bo nigdy nie była zbyt dobra w podchodach.
Zatem nie zostawiaj za sobą tych strzałek,
by cieć ich nie szurnął miotłą w poniedziałek.

To co teraz zrobi porzucona żona?
Ta najcudowniejsza, ta ona-szalona?
Co pocznie ze sobą, gdy na rzece lód?
Co ze sobą zrobi porzucony cud?

Zadzwoni do Heli, potem do Gustawa,
no bo u Gustawa najlepsza zabawa...
Potem czas zamówi w salonie „Armani”,
bo zlikwidowano sieć „Praktyczna Pani”.

I tak uleczona lokami i kokiem
Będzie się zachwycać swym nowym widokiem.
Popędzi na dancing w osiedlowym klubie,
no bo Klub Samotnych... porzucone lubią.

A potem co zrobi porzucona żona?
Ta najcudowniejsza, ta ona-szalona?
Co pocznie ze sobą, gdy na rzece lód?
Co ze sobą zrobi porzucony cud?

Powróci do domu, spełniona, zmęczona
zziajana, szczęśliwa – porzucona żona!
A o świcie wyrwie ją ze snu pukanie...
I na progu stanie waliza z... kochaniem ;)

I co teraz zrobi porzucona żona?
Ta najcudowniejsza, ta ona-szalona?
Co pocznie ze sobą, gdy na rzece lód?
Co ze sobą zrobi porzucony cud?

Uśmiechnie się tylko i poprawi loki,
potem z satysfakcją chwyci się pod boki,
i obieca sobie, że pomyśli jutro,
co ma przyjąć najpierw:
kochanie czy... futro?

i dziękuję-ę-ę! ;))

sobota, 22 sierpnia 2009

wschód to czy zachód słońca?


Lubię tę porę dnia, kiedy drzewa rzucają najdłuższe cienie.
Ech, lubię tę porę dnia.
I już się nie zmienię :)

niedziela, 2 sierpnia 2009

takie ochoty

Miałam chłopca dobrego jak anioł.
Raz jedyny, raz jeden mnie zranił.
Przyszła śmierć i zabrała co chciała,
bo taką ochotę miała.

Miałam słońce w poduszce i w oczach.
I nosiłam to słońce w warkoczach.
Przyszła noc i zabrała co chciała,
bo taką ochotę miała.

Miałam męża pięknego jak róża.
Był gwałtowny i mocny. Jak burza.
Przyszła ona i wzięła co chciała,
bo taką ochotę miała.

Miałam dom pachnący kwiatami.
Stał pomiędzy innymi domami.
Przyszedł ogień i zabrał co chciał,
bo taką ochotę miał.

Miałam ogród, w ogrodzie żonkile.
Wiatr kołysał się na nich przez chwilę.
Przyszła woda, zabrała co chciała,
bo taką ochotę miała.

Miałam córkę i dzięki ci Boże.
Niespokojna była jak morze.
Przyszedł on i zabrał co chciał,
bo taką ochotę miał.

Miałam syna. Syn oczy miał ojca,
gdy żegnałam go czule na dworcu.
Przyszła wojna.
Zabrała co chciała.
Bo taką ochotę miała.

Miałam ciebie i miłość, i przyjaźń...
całym serce w to wszystko wierzyłam...
przyszedł czas i wziął sobie, co chciał,
bo taką ochotę miał!

wtorek, 28 lipca 2009

co powiesz o...

Jeśli o dniach... to dzisiaj.
Jeśli o kawie... czarna.
Co o jedzeniu... nie chce mi się.
Jeśli o lecie... marne.
Jeśli o nocach... Preisner.
A jeśli o duszy... mroczna.
Jeśli o dłoniach... amen.
O fotografiach... oglądam.
A jeśli o sercu... to bije.
Jeśli o oknach... puste.
A jeśli o mnie... żyję.
O samotności... usta.
Cóż o tęsknocie... imię.
Cóż o miłości... dwoje.
A co z przyjaźnią... ginie.
A jeśli imię... to twoje.

środa, 15 lipca 2009

na dwoje ten świat za wielki

zajrzyj na mój blog w Gazecie Olsztyńskiej :)


Kochany Zamorniku, specjalnie dla Ciebie weselszy wiersz-piosenka :))

I.
Na dwoje ten świat za duży
na dwoje nie dzieli się
zielone oczy kot mruży
i rzuca zielony cień.

Nie było ciebie tu wieki
i wyschły fiołkowe łzy
w sypialni zimowe weki,
zimowe okna i drzwi.

ref.
Dłoni cień, skroni biel
zapomniałam jak to jest
kiedy w domu świeci się kilka lamp.
Taki stan, życia łan
co kołysze moim snem
stary próg i zimowy nadal dzień.

II.
Na dwoje ten świat za wielki
na dwoje nie dzieli się
więc na wypadek wszelki
uciekam i Bóg wie gdzie
zostawiam stare dywany,
zamykam okna i drzwi.
Porzucam zimowe ściany,
zimowe porzucam sny.

czwartek, 9 lipca 2009

piwnice

To miasto bez ciebie jest puste.
To miasto bez ciebie śpi i...
zapada się po piwnice, gdzie wino dojrzewa w sny.

To wino smakuje tobą
i wszystko smakuje winem.
To miasto bez ciebie ginie i drży...

Bez ciebie nie ma ulicy.
Nie ma latarni, gdy...
zapadam się po piwnice,
gdzie wino smakuję i ...

jak miasto zasypiam i ginę,
bo wszystko smakuje winem.

obraz: "Wtulona" Galeria Marioli Żylińskiej-Jestadt

sobota, 4 lipca 2009

widoki

WSS Olsztyn (ortopedia), V p., sala nr 10
łóżko przy oknie z widokiem codziennie innym

białe, szare, sine, niebieskie, zagniecione, puste

widok I
paproch na białym:
jaskółka

widok II
czarne na szarym:
wrony

widok III
okruchy na sinym:
mewy

widok IV
gość na niebieskim:
kormoran

widok V:
tłum na zagniecionym:
gołębie

widok VI:
nic na pustym:
niebo.